جف وال ( Jeff Wall )

جف وال یکی از هنرمندان بسیار مبتکر و با قدرت و نفوذ است، او در ونکوور به دنیا آمد و رشد کرد، او بسیاری از “تصاویر خیابانی” خود در آنجا تهیه کرد، از جمله Overpass ( تصویر 1 ) . این عکس ها سبک مستند را از عکاسی خیابانی با توجه به پیچیدگی با نشانه هایی همچون کارهای رابرت فرانک و گری وینوگرند، کشف کردند. وال توضیح می دهد، من یک رابطه قوی با سنت گزارشگری دارم، اما گزارش تصویری چیزی فراتر است . من نه عکس می گیرم و نه گزارشم را به موقع تکمیل می کنم، بذر عکس Overpass وقتی کاشته شد که او از پنجره استودیو خود یک صحنه مشابه در مرکز شهر ونکوور دید.

فلسفه پشت عکس های خیابانی وال از دو دهه قبل با (Mimic (1982 آغاز شده بود. او می گوید، من می خواستم برای مقابله با حوادث واقعی راهی پیدا کنم تا از تخیل من دور شوند . . . . خارج از استودیو، اما نه به قیمت از دست دادن چیزهای خوبی که دارم ، تا احساس نکنم باید از این راه هم سود ببرم. او حادثه ای را دیده بود که می توانست یک فرم کلاسیک از عکاسی خبری داشته باشد، اما او آن را ثبت نکرده بود. او تصمیم گرفت تا از صحنه ها با هدف کشف یک مشکل عکاسی نکند، او اضافه می کند که این به این معنی است که : کار من مانند یک هنرمند، حداقل کار من در بیرون، باید یک نکته اصلی داشته باشد و آن این است “ عکاسی از یک اتفاق همان طوری که دارد اتفاق می افتند” . این ژست از سرپیچی باعث شد وال به سوژه ها هر لحظه و روز به یک روش رادیکالی متفاوت نزدیک شود؛ او تصمیم گرفت عکس ها را با استفاده از کارگردان ها و دوربین های قطع بزرگ صحنه پردازی کند.

Mimic آنچه را که او در آن سال ها در ونکوور دیده بود، نشان می دهد:یک مرد سفید پوست که در یک لحظه دچار عقاید نژاد پرستانه می شود و چشمان کشیده یک مرد آسیایی را به طرف خود می کشد . با این حال ، آنچه در عکس های وال احساس می شود شبیه چیزی است که نمایش می دهد، یعنی یک اتفاق واقعی و این همان چیزی است که وال امیدوار بود. “ بنابراین وال می تواند ادعای حقیقت کند . . . . اگرچه این عکاسی مستند نیست اما یک تفکر از عکاسی مستند است”. او این چالش اصالت عکاسی را “نزدیک به مستند” می داند.

وال به صورت جدی بر روی نمایش با دوربین Mimic قطع بزرگ با امضای خودش ماند ،با نورپس زمینه در یک جعبه نور با لبه های فلزی که روی دیوار گالری نصب شده بود- اما کارهای اخیر او خیلی بزرگتر هستند، تقریبا به اندازه نقاشی های کلاسیک. Overpass برگردانی است از نمایشنامه Mimic که فضای بی سر و صدا آن، تفسیرش را دشوارتر می کند.هر چهار چهره با چرخاندن پشت خود به دوربین، میل چشم چرانی بیننده ها را برای تشخیص چهره هایشان ناامید می کنند. ما می دانیم صحنه ای که ساخته شده است کمی متفاوت از اصل آن است که وال انتخاب کرده بود،اما او این تغییرات را داده است تا نگاه را توسط جزئیات در پایین عکس در خدمت یک هدف قرار دهد. با ساخت این مکان، او توانست یک تصاویر با ژشت قدم زدن یا در حال گذشتن از خطوط را به یک مسیر با مفهوم سفر مقدس، یا شاید آسمان متلاطم و بد یمن تبعیدشدگان تبدیل کند.

– کتاب : اطلس جهانی عکاسی خیابانی

– صفحه : ۸۷ – ۸۶

– نویسنده : جکی هیگینز

– ترجمه : عارف خدابنده

https://t.me/aref_khodabandeh

21

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

یک وبسایت یا وبلاگ در WordPress.com بسازید قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: