داوود بی (Dawoud Bey)

سال 2008 میلادی، داود بِی و ده عکاس آمریکایی دیگر دعوتنامه­ای از طرف شبکه آمریکاو بنیاد دیافراگمدریافت کردند که از ایشان خواسته بود «چهره آمریکایی» را به تصویر بکشند.

به خواندن «داوود بی (Dawoud Bey)» ادامه دهید

Advertisements

مایکل وولف (Michael Wolf)

وقتی مایکل وولف اولین بار در پاییز ۲۰۰۵ به شیکاگو رفت، درواقع می دانست که قصد دارد تلاش هنری را آغاز کند که باعث تغییر شهر مشهور «Windy City» به «Transparent City» خواهد شد. عکاس متولد مونیخ  که بیش از یک دهه در هنگ کنگ کار و زندگی کرده بود.

به خواندن «مایکل وولف (Michael Wolf)» ادامه دهید

اولیو باربیری (  Olivo Barbieri )

برج  آکادمی تماشاخانه در اینگل وود ،واقع در جنوب غربی مرکز شهر لس آنجلس، ظاهرا از یک رول فیلم باز الهام گرفته شده است. تماشاخانه سینمایی در سال ۱۹۳۹ افتتاح شد و در همان سال با یک تصویر از عکاس برجسته معماری جولیوس شولمان شهرت پیدا کرد.

به خواندن «اولیو باربیری (  Olivo Barbieri )» ادامه دهید

یوتا بارت ( Uta Barth )

خیابان های لس آنجلس از نمایش کارهای کاملا رادیکال هنرمندی ساکن کالیفرنیا، متولد برلین، یوتا بارت، لذت می برند. مجموعه او با نام » Fields » ، که از سال ۱۹۹۵ آن را آغاز کرد، صحنه های روزمره شهری را در زمان ها و  نورهای مختلف نشان می دهد.

به خواندن «یوتا بارت ( Uta Barth )» ادامه دهید

میرکو مارتین ( Mirko Martin )

«یک زمانی هتل فوق العاده ای وجود داشت. . . . . .سال ها پیش، در آغاز قرن گذشته، در گوشه ای از خیابان پنجم ، در قلب مرکز شهر لس آنجلس. برای مدتی ، تنها ساختمان بلند و پر زرق و برق در شهر بود و نام اسطوره ای هتل میلیون دلاری رزلین را به دوش می کشید. «

به خواندن «میرکو مارتین ( Mirko Martin )» ادامه دهید

بروس گیلدن ( Bruce Gilden )

»من این را که عده ای با چهره های دفن شده درموبایل سر گردان هستند وحشتناک می بینیم »، ادعا می شود بروس گیلدن در نیویورک متولد و بزرگ شده است. «واکر اونز می گوید که او از من بهتر است. . . بی پرده نگاه کردن، این روشی است تا چشم هایتان را آموزش دهید و بیشتر؛کنجکاوی، خندیدن، گوش دادن. » گیلدن یک سبک امضا دار را ایجاد کرده است که فقط این کار را بر روی افرادی که در خیابان های اصلی شهر با آنها ملاقات می کند، اعمال می کند.

به خواندن «بروس گیلدن ( Bruce Gilden )» ادامه دهید

فیلیپ لورکا دی کورسیا (Philip-Lorca Dicorcia )

فیلیپ لورکا دی کورسیا ، چهار گوشه زمین را در جستجوی خیابان های پر سر و صدا و شلوغ سفر کرده است. به هر حال، شهرت فعلیش را از نیویورک در (دقیقا شلوغ ترین تقاطع آن، میدان تایمز) برای مجموعه شناخته شده اش با نام «سر ها” در سال ۲۰۰۰ بدست آورد. مانند عکاسان خیابانی گذشته شهر، از رابرت فرانک تا گری وینوگراند، دی کورسیا هم پیاده ها را بی اطلاع آنها ثبت می کرد. با این حال رویکرد او را به سختی می توان تحت عنوان سنتی توصیف کرد. او دوربین ۳۵ میلیمتری دستی خود را به نفع یک دوربین قطع بزرگ کنار گذاشت؛ آن را بر روی سه پایه نصب کرد و قاب های گذرا را توسط یک لنز تله از فاصله بیست فوتی ثبت می کرد. دی کورسیا همچنین از یک دستگاه روشنایی که خودش اختراع کرده برای سوژه های خیابانی استفاده می کند تا آنها را از دست ندهد. هر زمان کسی جالب به نظر برسد ، او شاتر را فشار می دهد و یک سیگنال رادیویی نور را به فلش می فرستد.

به خواندن «فیلیپ لورکا دی کورسیا (Philip-Lorca Dicorcia )» ادامه دهید

Create a website or blog at WordPress.com قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑