راگو رای ( Raghu Rai )

عکاس هندی راگو رای، تقریباً پنج دهه است که در شهر دهلی زندگی می کند. او زادگاهش را منبع بی‌پایانی الهام می‌داند – در واقع، یگانه تمرکز سه کتاب او بوده است – و شاهد تبدیل آن به یکی از سریع‌ترین ابرشهرهای جهان بوده است.

رای می‌گوید: «امروز ما خود را در دهلی می‌بینیم که در بخش‌هایی کوچک با هنگ‌کنگ یا نیویورک ترکیب می‌شود.» علاوه بر این، دهلی مانند یک جهان کوچک از یک کشور بزرگتر است و برای او، هند جهان است. او هند را به عنوان «اقیانوسی از زندگی توصیف می‌کند که هر روز در حال چرخش است. . . مملو از جریان‌های متقابل بسیاری از ادیان، باورها، فرهنگ‌ها و اعمالی که ممکن است نامتجانس به نظر برسند.» رای پیچیدگی سرزمین مادری اش را در تمرین عکاسی اش منعکس می کند. متصدی موزه، سوفی هاوارث (Sophie Howarth) اشاره می کند که چگونه تصاویر او از نشان دادن پیام های ساده، امتناع می ورزند: «ساختارهای بصری پیچیده و اغلب غیرقابل حل، روش او برای به تصویر کشیدن کشوری است که پیتزافروشی ها و تلفن های همراه در مقابل گداها و مناسک مذهبی قرار گرفته اند.»

داستان از این قرار است که الاغی، راگو رای را با عکاسی آشنا کرد. او برای تبدیل شدن به یک مهندس عمران آموزش می دید اما از آن متنفر بود. برادر بزرگ‌ترش با عکاسی امرار معاش می‌کرد، و او به راگو رای پیشنهاد داد که در یک عکسبرداری از بچه‌های روستای مجاور، به یکی از دوستانش بپیوندد. وقتی وارد شد، دید که می‌تواند سوژه‌های مورد نظر را با تلاش برای گرفتن عکس از الاغشان سرگرم کند. او به خاطر می‌آورد: «سعی کردم نزدیک‌تر شوم، اما وقتی حدود ده فوت فاصله داشتم، الاغ شروع به دویدن کرد و بچه‌ها شروع به خندیدن کردند». سرانجام، الاغ خسته شد و با وجود اینکه نور شروع به محو شدن می کرد، رای با پشتکار ی که داشت و عکسش را گرفت. برادرش از روی کنجکاوی، تصویر الاغ را به لندن برای مسابقه عکاسی هفتگی روزنامه تایمز فرستاد. رای برنده شد و او از پول جایزه آنقدر شگفت زده شد – «برای یک ماه زندگی کردن کافی بود» – که مهندسی را رها کرد و به عکاسی پرداخت. پنجاه سال بعد، رای که برای بسیاری از نشریات برجسته دهلی نو کار کرده بود،  توسط یکی از بنیانگذاران Magnum Photos، هانری کارتیه برسون، دعوت شد تا به جمع آنها بپیوندد، رای به کار خود به عنوان عکاس خبری ادامه می دهد و در هند به مقام مشهوری دست یافته است.

رای استاد خلق یک تصویر پیچیده است. در طول تمرین عکاسی‌اش، او با بازیگوشی، راه‌های بی‌شماری را برای پیچاندن صفحه تصویر، آزمایش می‌کند. استفاده او از رنگ، نشاط و سرزندگی را تراوش می کند. او بوم عکاسی را با وسایلی مانند تیرهای تلفن یا دکل‌ها یا قاب شیشه‌های ماشین می‌شکند، مانند Reflections در  Nagar Market (به تصویر 3 مراجعه کنید). گاهی اوقات، مانند Cinema Hoarding Painters، Old City (نگاه کنید به تصویر 1)، شخصیت های جداگانه، داستان های جداگانه خود را در گوشه های مخالف بازی می کنند. رای با گنجاندن سطوح انعکاسی مانند پنجره ها، پیشخوان های فلزی صیقلی و آینه ها، قاب خود را تکثیر و لایه بندی می کند. او همچنین قاب های خود را با تاریکی، با باران یا با تکه‌های رنگ در حال پرواز، مانند جشن هولی، جشنواره رنگ‌ها، مبهم می‌کند (تصویر 4 را ببینید). او در پایان می‌گوید: «هند، برای من، کل جهان است، من در میان این سیل انسانی ایستاده‌ام که تلاش می‌کنم؛ ادغام و ظهور بی شمار رنگ‌های مختلف و هر احساسی را که با هر بار شارژ و شارژ مجدد به حرکت در می‌آید را حل کنم.»

– کتاب : اطلس جهانی عکاسی خیابانی

– صفحه :  367 – 366  

– نویسنده : جکی هیگنز

– ترجمه : عارف خدابنده

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

یک وبسایت یا وبلاگ در WordPress.com بسازید قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: