دهلی ( DELHI )

عکاسی یک سال بعد از اختراع، به هند رسید. طولی نکشید که امپراتوری بریتانیا به اهمیت عکاسی برای مشروعیت بخشیدن به سلطه امپراتوری پی برد. اولین عکس های گزارش شده از دهلی پس از شورش هند در سال 1857 گرفته شده است. عکس‌های فلیس بیتو (Felice Beato)، عکاس بریتانیایی – ایتالیایی‌تبار، ویرانه‌های شهر آسیب‌دیده از شورش را نشان می‌دهند.

در آن زمان، انجمن‌های عکاسی آماتور در هند آثار چشمگیری تولید می‌کردند، از جمله مناظری از خیابان‌های دهلی در اطراف مسجد Jama Masjid در مقابل قلعه سرخ (Red Fort). چاندی چوک (Chandni Chowk) یا خیابان نقره ای، کاخ دهلی، چاپ  c. 1857–58  یک خیابان وسیع با درختان و خانه های منظم را نشان می دهد.

حکومت و محوریت سیاست آن، به طور مستمر بر اسناد دهلی تأثیر گذاشته اند. در میان بهترین عکس‌های اوایل قرن بیستم، مجموعه‌ای از جورج کرزن (George Curzon) و همسرش  لیدی مری کرزن (Lady Mary Curzon)، همراهان نایب السلطنه هند را در حال عبور از خیابان‌های دهلی قدیم به سمت قلعه سرخ در سال 1902 نشان می‌دهند. عکس‌های «دهلی دربار (Delhi Durbar)» که بخشی از مجموعه کرزن را تشکیل می‌دهند، در کتابخانه بریتانیا نگهداری می‌شوند. به عکاسان مختلفی از جمله Thomas A. Rust ، S. H. Dagg و استودیوی عکاسی آلمانی Wiele & Klein در مدارسی که توسط E. F. H. Wiele و Theodor Klein اداره می‌شدند، اعتبار داده شده است. آنها یک ثبت بصری از تاج گذاری دربار در دهلی ارائه می دهند که بین 29 دسامبر 1902 و 10 ژانویه 1903، همراه با رژه فیل های جواهرکاری، جمعیت و شلوغی برگزار شده است.

شهر دهلی توسط منطقه ای در داخل و اطراف قلعه سرخ تعریف می شد؛ تا اینکه بریتانیا بین سال های 1911 و 1931 پایتخت امپراتوری خود، دهلی نو – در جنوب شهر قدیمی – را ساخت. در حالی که راه ها در شهر جدید کشیده می شد، تظاهرات علیه حکومت بریتانیا به عنوان یک جنبش استعماری در نافرمانی مدنی به خیابان ها سرازیر شد. در حالی که عکاسان خبری مانند Homai Vyarawalla در حال ثبت این رویدادهای مهم سیاسی و اجتماعی در دهلی بودند، انعطاف‌پذیری دوربین های قابل حمل، ژانر عکاسی خیابانی را در غرب تغییر داد. «لحظه قطعی» هنری کارتیه برسون، الهام بخش نسل جدیدی از عکاسان شد تا تعریف خود از هند را در خیابان‌ها پیدا کنند و از عظمت معماری یک پایتخت باستانی دور و به آشوب دامن‌گیر جمعیت در حال گذر بپردازند. ثبت کارتیه برسون از مراسم تشییع جنازه مهاتما گاندی (Mahatma Gandhi) در سال 1948 یادآور «تابلوهای سبک قاطع» عکاسی اولیه اوست. با این حال، او شش بازدید طولانی در یک دوره بیست ساله از هند انجام داد و جوهر اصلی آنها را در تصاویری مانند دید غیررسمی اش از یک عکاس خیابانی محلی در حال چرت زدن بین مشتریان (تصویر 1) که در سال 1966 گرفته شده، به تصویر کشید.

دو برادر که در اواسط قرن بیستم در دهلی به عنوان خبرنگار عکاسی کار می کردند، به روش خاص خود به خیابان آمدند. در عکس سیاه و سفید S. Paul از Chandni Chowk در اواسط دهه 1960، که خیابان به عرصه ای برای یک رویداد مهم در مقیاس بزرگ تبدیل شد: مسلمانان در حال اقامه نماز عید (Muslims offering prayers at Eid). برادر کوچکتر او، راگو رای (Raghu Rai) (نگاه کنید به صفحه 366)، عکاس مگنوم شد. راگو رای در زمانی که بسیاری از عکاسان خیابانی هنوز در شهر قدیمی عکس می‌گرفتند، «اصطلاح بومی‌تر (vernacular idiom)» را توسعه داد و لایه‌های معنا را در آثارش تفسیر کرد.

اواسط دهه 1970 دلیل این تغییر در کارها Raghubir Singh بود. سینگ در جیپور (Jaipur) متولد و بیشتر عمر خود را در خارج از هندوستان در پاریس، لندن و نیویورک زندگی کرد. او که یک عکاس خودآموخته بود، Cartier-Bresson را در هنگام کار در هند ملاقات کرد و تحت تأثیر او قرار گرفت. با این حال، سینگ پیشگام عکاسی رنگی شد. تصاویر او از دهلی “درگیر، فوری و ذهنی» و پر از رنگ هستند (تصویر 3 را ببینید). سینگ قبل از کار در خیابان‌های دهلی، این ایده را با هنرمند و فعالی به نام رام رحمان (Ram Rahman)، که در ایالات متحده تحصیل کرده بود، به اشتراک گذاشت و « فرمول تعادلی بین نظر و انتقاد، توصیف و نوشته‌ها را ایجاد کرد».

قرن بیست و یکم، ساخت و ساز دقیق از پرتره به خیابان به ارمغان آورده است. در مجموعه «Nizamuddin at Night» (2007) گائوری گیل (Gauri Gill)، قاب بندی کلاسیک از  خیابان به عنوان سوژه وجود دارد. مجموعه Sunil Gupta «Mr. Malhotra’s Party» (11-2007) مردم را در چارچوبی فریبنده و معمولی در برابر خیابان های یک شهر مدرن نشان می دهد (به صفحه 368 مراجعه کنید). در پاسخ به تقاضا برای مشروعیت بخشیدن به روابط همجنس گرایان در هند، سونیل پرتره های مستندی از افرادی ساخت  که مایلند خود را دگرباش، لزبین یا همجنس گرا معرفی کنند.

Vicky Roy که در یک خانواده فقیر در بنگال غربی به دنیا آمد، از خانه به دهلی گریخت، جایی که ابتدا به عنوان یک کودک خیابانی و بعداً به عنوان عکاس زندگی کرد. مجموعه او «Street Dreams» (2007) » تداعی کننده «نگاه زودگذر» است و در عین حال مستندی قدرتمند از زندگی کودکان خیابانی دهلی است (تصویر 2 را ببینید). تصاویر او گواهی بر نسل پست مدرن است که به امور روزانه خود بدون تبعیض نگاه می کند و ژانر جدیدی از عکاسی را برای دنیای دیجیتال خلق می کنند.

– کتاب : اطلس جهانی عکاسی خیابانی

– صفحه :  365 – 364  

– نویسنده : جکی هیگنز

– ترجمه : عارف خدابنده

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

یک وبسایت یا وبلاگ در WordPress.com بسازید قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: