توکی هیرو ساتو ( Tokihiro Sato )

خیابان های توکیو،  کم نور و متروک، با انبوهی از  نورهای عجیب دیده می شوند که یا به صورت مداری بالای سطح زمین شناوراند یا ردهایی درهم می بافند. صحنه ها غیرقابل انکار و وهم انگیز به نظر می رسند و تفسیرهای بی شماری ارائه می دهند.

همانطور که متصدی موزه، مارک اسکالا (Mark Scala) بیان می‌کند: «برای افراد روحانی، نورها ممکن است روح مردگان باشند؛ از نظر کودک، ممکن است شبح یا پری باشند؛ برای طرفداران داستان های علمی تخیلی، آنها ممکن است تکه هایی از آگاهی(وحی) باشند که از سطح بالاتری فرود آمده اند. به هر حال، تصاویر از طریق دستکاری دیجیتال یا دستکاری تاریکخانه ای ساخته نشده اند. در واقع، هر یک از این مناظر شگفت‌انگیز، تنها با یک دوربین و یک چراغ قوه یا آینه ساخته شده‌اند.

مجموعه توکی هیرو ساتو با نام «Photo Respirations» با دوربینی قطع بزرگ، 8×10 که روی سه‌پایه نصب شده و برای ایجاد نوردهی‌هایی که حداکثر سه ساعت طول می‌کشند، برنامه‌ریزی شده است. هنرمند در فضایی که با دوربین قاب شده است حرکت می کند. در نور روز، مانند صحنه نشان داده شده در شماره 87 (نگاه کنید به تصویر 3)، او آینه ای را حمل می کند و در فواصل زمانی جداگانه، از آن آینه برای انعکاس نور خورشید به عدسی استفاده می کند که گوی های مجزایی روی نگاتیو ایجاد می کنند. در شب، مانند شماره 267 (نگاه کنید به تصویر 1)، او یک چراغ قوه را به لنز می تاباند تا خطوط ریز نوری روی نگاتیو نقش ببندند. روش او ریشه یونانی کلمه «عکاسی» را به یاد می آورد – از «phos» (نور) و «graphic» (نوشتن)؛ نتایج کاملاً به معنای واقعی کلمه «نوشته هایی در نور» هستند.

طبقه بندی تصاویر شهری ساتو بسیار دشوار است. در یک سطح می‌توانید این آثار را به‌عنوان شکلی از خودنگارگری ببینید. اما چون ساتو در حرکت دائمی است، فیلم نمی تواند تصویر او را ثبت کند؛ در عوض او بیشتر به عنوان یک حضور زودگذر اتمیزه شده در امولسیون عکاسی وجود دارد. استفاده از نوردهی طولانی، شبیه به هنرمند روسی الکسی تیتارنکو (Alexey Titarenko) و مجموعه مسکو او «City of Shadows» (نگاه کنید به صفحه 226)، عناصر یکی از اولین آزمایش های عکاسی را تکرار می کند. در نمای داگرئوتیپ پیشگامانه لوئی ژاک مانده داگر (Louis-Jacques-Mandé Daguerre) از بلوار دو معبد (View of Boulevard du Temple) (1838-1839)، این نوردهی طولانی، جمعیت شلوغ را به‌گونه‌ای تصویر کرده که آن صحنه معروف خیابان پاریس، متروک به نظر می‌رسد. به طور مشابه در «Photo Respirations»، ساتو تنها فردی نیست که غیرمادی (محو) شده است؛ برای مثال، شماره 87 یکی از شلوغ‌ترین مناطق خرید توکیو را به تصویر می‌کشد و بی‌تردید چهره‌های بی‌شماری در این مکان خاص قدم زده اند.

ساتو در ابتدا به عنوان یک مجسمه‌ساز آموزش دید و کارش هنوز حتی با اینکه ابزارش تغییر کرده  باز هم با مضامین مجسمه‌سازی مرتبط است؛ اکنون او از نور و  کاغذ حساس به نور برای کاوش و تعریف فضا استفاده می کند. عمل او جنبه اجرایی نیز دارد؛ منتقدان اظهار داشته اند که ژست های تکراری و رقص او برای دوربین، کیفیت مراقبه مانندی را نشان می دهد. خودش اعتراف می‌کند: «بین نفس های من و عمل ترسیم نور، ارتباط مستقیمی وجود دارد»؛ او حتی به قطعات به عنوان «breath-graphs» اشاره می کند. علاوه بر این، مانند کار سوهی نیشینو (Sohei Nishino) (نگاه کنید به صفحه 314)، پژواک هایی از هنر محیطی هم در کارش وجود دارد. ساتو اعتراف می کند که از رابرت اسمیتسون (Robert Smithson) و کارهای خاکی عظیمش به نام Spiral Jetty (1970) الهام گرفته است. در نهایت، آثار هنری غیرمعمول ساتو از زمان و مکان، بی‌اهمیت بودن اعمال انسان را به ما یادآوری می‌کنند: زودگذر و گذرا مانند یک نفس.

– کتاب : اطلس جهانی عکاسی خیابانی

– صفحه :  359 – 358  

– نویسنده : جکی هیگنز

– ترجمه : عارف خدابنده

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

یک وبسایت یا وبلاگ در WordPress.com بسازید قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: