یانگ یونگ ( Yang Yong )

من به جای کارگردانی شخصیت های اصلی، با آنها بازی می کنم؛ ما صحنه ها را بداهه می سازیم.  قاعده این بازی این است که هیچ قانونی وجود ندارد. شخصیت اصلی، شبیه سازی پیچیده ای از هزاره جدید است؛  قادر به ایفای نقش های متعدد . . . این عکس‌ها مانند عکس‌های فیلم هستند.»

یانگ یونگ به عنوان پیشگام در آوانگارد جدید چینی در جنوب  مورد ستایش قرار گرفته است. مجموعه او «خاطرات بی رحمانه جوانان (The Cruel Diary of Youth) ” لحظه ای مهم در تاریخ اخیر چین را به تصویر می کشد. یانگ متولد 1975 یکی از اولین نسل هنرمندان چینی است که هیچ خاطره ای از انقلاب فرهنگی ندارد. به گفته منتقد ریچارد واین (Richard Vine)، برای این گروه، مفهوم «به همان اندازه انتزاعی است که جنگ جهانی دوم برای بچه‌های بومی در غرب انتزاعی است». آنها اصلا شبیه هیچ نسل چینی در قبل یا بعد نیستند. آنها فاقد اعتقادات قاطعانه والدین/پدربزرگ و مادربزرگ خود و بدبینی و نافرمانی نسلی هستند که پس از 1976 و مرگ مائو به بلوغ رسیدند. آنها همچنین از نسل مجردهای بعدی متمایز هستند – محصولات سیاست تک فرزندی که به عنوان «امپراتورهای کوچک» توصیف می شوند. کار یانگ مانند نسلی خوانده می شود که « فی مابین » نامیده می‌شوند.

بیشتر تصاویر در شب در خیابان ها گرفته شده و با همکاری سوژه ها،  صحنه سازی شده اند. سوژه‌ها دوستان یانگ هستند، دخترانی که او هنگام نقل مکان به شهر با آنها  آشنا شده، و از این رو، این اثر با رویکرد صمیمی و دفتر خاطرات مورد استفاده هنرمندانی مانند نان گلدین (Nan Goldin) مقایسه می‌شود. در واقع، او از گلدین به عنوان یکی از قهرمانان خود یاد می کند. یانگ توضیح می دهد: «تمرکز من روی دوستان اطرافم، تغییرات درونی و واکنش بیرونی آنها به دنیای در حال تغییر، چه واقعی و چه مجازی است. آثار من بیانگر احساس مردمی هستند که تحت تنش زندگی شهری معاصر به سر می‌برند، زیرا جامعه خود مجموعه‌ای از درام زندگی است، از یک کنش به کنشی دیگر.» با این حال، برخلاف گلدین، یانگ در تصاویر خودش ظاهر نمی شود. او به نقش ناظر/مستندساز خود ادامه می‌دهد و بین خود به‌عنوان کارگردان و تابلوهایی که با دقت به صحنه می‌برد، مرزبندی روشنی را تحمیل می‌کند.

 تصاویر مالیخولیایی، دلخراش، شیک و خودآگاه یانگ از زنانی است که در محیط های ناشناس شهری ژست گرفته اند؛ آنها عمدتاً دخترانی هستند که از روستاهای چین آمده اند تا شانس خود را در شهرهای جدید Pearl River Delta امتحان کنند. با این حال، برای بسیاری، رویا به سرعت از بین می‌رود و چراغ‌های روشن شکست را نشان می دهند؛ برای برخی واقعیت تبدیل به فحشا می شود. یانگ مجذوب این سبک زندگی است، مرز خاص زندگی شهری که دختران در آن زندگی می‌کنند و احساس بی‌حقوقی و تسلیم شدن آن‌ها. دوربین او ابزاری می شود که از طریق آن می تواند این تجربیات زودگذر را جاودانه کند. عکس‌های باحال، حواس‌پرت، پر از حس و حال، دخترانی را به تصویر می‌کشند که روی لبه تخت‌ها نشسته‌اند و سیگار می‌کشند،  در مترو  ژست اسلحه گرفته‌اند، خود را در آینه نگاه می‌کنند، روی مبل دراز کشیده‌اند یا با تلفن صحبت می‌کنند. این مکان‌ها عموماً مکان‌هایی هستند که هیچ اثری از خود به جا نمی‌گذارند – اتاق‌های هتل، تونل‌های مترو، محل‌های ساخت و ساز. یانگ سوژه‌هایش را آزادانه هدایت می‌کند و داستان‌هایی برای تفسیر به آنها می‌دهد؛ آنها تشویق می شوند که به جای بازتولید دقیق آنها، با ژست های اختصاصی از سبک زندگی در مجلات مد، بازی می کنند. همان‌طور که کارن اسمیت (Karen Smith) منتقد می‌گوید «در چیزی که تقریباً یک سکانس سینمایی است، آنها وانمود می‌کنند که همان مدلی هستند که آرزوی تبدیل شدن به آن را دارند».

این گونه روایت‌ها، تمرین ژنگ گوگو (Zheng Guogu) را به یاد می‌آورد که مجموعه «The Life of the Youth in Yangjiang» (از سال 1995 آغاز شد) که در معرفی عکاسی صحنه پردازی شده به عکاسی چینی تأثیرگذار بود. با این حال، تفاوت هایی وجود دارد. یانگ به روایت‌های خطی که خطوط داستانی ژنگ را تعریف می‌کنند علاقه‌ای ندارد؛ در عوض او داستان های بصری را برای اهداف انسان شناختی و تمثیلی می سازد. از تصاویر او به‌عنوان تئاتری برای کشف امکان‌های بیان یک حالت ذهنی استفاده می‌شود؛ برای انتقال سلیقه، سبک و خلق و خوی خاص مرتبط با یک نسل خاص و عمداً بی اهمیت و مبهم هستند. برخی از کارهای او شامل فریم‌های متعددی هستند که می‌توان آن‌ها را به‌عنوان روایتی خواند که در زمان آشکار می‌شوند، مانند «نمی‌توانم راه خانه را پیدا کنم» (تصویر 2 را ببینید). این علاقه به سریال و داستان‌گویی بیشتر به سینمای معاصر چین مرتبط است تا عکاسی، به‌ویژه فیلم‌های «نسل شهری» اواخر دهه 1990 و اوایل دهه 2000.

در ابتدا، به نظر می‌رسد داستان‌های یانگ حول مسائل هویتی و دنیای عاطفی درونی قهرمانانش می‌چرخند، اما نگاهی دقیق‌تر کار را به زمینه وسیع‌تر آن مرتبط می‌کند: «مدل» شهری از شنژن. در سراسر آثار یانگ، شهر به عنوان یک شخصیت تکرارشونده ظاهر می شود؛ این کار در طیف وسیعی از محیط‌های شهری، از آپارتمان‌ها و حمام‌ها گرفته تا گذرگاه‌ها، تونل‌ها، توالت‌های عمومی، ایستگاه‌های اتوبوس، مراکز خرید، فرودگاه‌ها و سایت‌های ساخت‌وساز قرار دارد. یانگ اسیر این شهر پیچیده، چندوجهی و آینده نگر است که از باتلاق برخاسته است؛ دهکده ماهیگیری ناچیزی که به یکی از پویاترین شهرهای آسیا تبدیل شد. یانگ، همراه با میلیون‌ها نفر دیگر از نسل «فی مابین»، سرمست از وعده فرهنگ سرمایه‌داری وارداتی و نامحدود به سبک غربی به شنژن آمدند. او توضیح می‌دهد: «می‌خواستم واقعیت را ببینم، چیزهایی را که نمی‌توانی در مدرسه یاد بگیری، یاد بگیرم.» تابلوهای متفکرانه و شاعرانه یانگ، سطحی بودن این فرهنگ مصرفی رو به رشد را بررسی می کنند و منعکس کننده انزوا و تکه تکه شدن نسلی سرگردان اند که از تاریخ دور مانده و بین دو دنیای گذشته چین و حال آن تکه تکه شده است.

– کتاب : اطلس جهانی عکاسی خیابانی

– صفحه :  345 – 342  

– نویسنده : جکی هیگنز

– ترجمه : عارف خدابنده

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

یک وبسایت یا وبلاگ در WordPress.com بسازید قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: