نوبویوشی آراکی ( Nobuyoshi Araki )

پورنوگراف، منحرف و هیولا، تنها تعدادی از نام هایی هستند که نوبویوشی آراکی را با آنها صدا می کنند، اما از او به عنوان یک نابغه نیز یاد می شود. به نظر می رسد او از جنجال ایجاد کردن لذت می برد و اغلب به چیزهای عجیب و غریب دامن می زند.

او با کنایه معروف اش می گوید: «میل جنسی من ضعیف تر از بقیه است. با این حال، لنز دوربین من نعوظ دائم دارد.» تصویرسازی از زنان با اداهای سکسی، شکل هنری آراکی است؛ او از آنها به روش سنتی ژاپنی کینباکو (kinbaku) در حالت مکیدن میوه، برهنه، خودارضایی، آویزان یا بسته با طناب، عکس گرفته است.

آراکی در یک محله سنتی در مرکز شهر توکیو، شیتاماچی (Shitamachi)، جایی که پدرش پاپوش های چوبی درست می کرد، به دنیا آمد و پرورش یافت. همانطور که هیرومی کیتازاوا (Hiromi Kitazawa)، متصدی موزه، اشاره می‌کند، در حالی که «موریاما (Moriyama) از موقعیت یک بیگانه به شینجوکو (Shinjuku) نزدیک شد»، آراکی «می‌توانست از شینجوکو به‌گونه‌ای که گویی از همسایه‌ای دیدن می‌کند، رد شود». اولین نمایشگاه انفرادی او با نام «Satchin and Mabo” در سال 1965 در گالری ایستگاه شینجوکو برگزار شد. با این حال، این زنان بودند که اغوای نهایی را تثبیت کردند، به ویژه آنهایی که در منطقه چراغ قرمز شینجوکو، کابوکیچو کار می کردند. بدنام ترین کتاب او، سوراخ خوش شانس توکیو (Tokyo Lucky Hole)، فروشگاه های جنسی کابوکیچو را مستند می کند. عنوان کتاب به اتاق هایی اشاره دارد که در آنها تخته های سه لایی با سوراخ هایی وجود دارند که از طریق آن مشتریان و روسپی ها می توانند با هم ارتباط برقرار کنند. آراکی از سال 1362 تا 1364  از یک باشگاه ویژه دیدن کرد و به طور کامل در فعالیت های آن شرکت می کرد.

شاید این دیدگاه شخصی آراکی است که آثار او را بیشتر متمایز می کند. ژروم سانس (Jérôme Sans)، یکی از کارگردانان Paris’s Palais de Tokyo، می‌گوید: « آراکی عکاسی را، بو می کشد، فکر می‌کند، عمل می‌کند، زندگی می‌کند. . . . در او نیازی ضروری به عکاسی، وجود دارد.» عکاسی در مورد نزدیکی و ارتباط است. این در پروژه  Moriyama–Shinjuku–Araki (2005) دیده می شود؛ همانطور که کیتازاوا مشاهده می کند، آراکی » وارد شهر می شود و با هر چیزی که در آن است رابطه برقرار می کند.» روش عکاسی او با موریاما کاملاً متفاوت است. استفاده از دوربین با قطع متوسط روی سه پایه به این معنی است که رویکرد او کندتر و سنجیده تر است. محور کار آراکی، مضامین متضاد اروس و تاناتوس (Eros and Thanatos) هستند. فروید (Freud)، اروس را به عنوان انگیزه برای عشق، خلاقیت، رابطه جنسی و زندگی توصیف کرد، در حالی که تاناتوس انگیزه خشونت، پرخاشگری، سادیسم و مرگ است. سانس (Sans) توضیح می دهد: «عکاسی برای آراکی، داستان سرایی یا زیبایی شناسی نیست، زندگی و مرگ است.» آراکی توضیح می دهد: «در عمل عشق، مانند عکاسی، شکلی از زندگی و نوعی مرگ آهسته وجود دارد». در نهایت، شینجوکو جایی است که وسواس اروس و تاناتوس آراکی با هم برخورد می‌کنند.

– کتاب : اطلس جهانی عکاسی خیابانی

– صفحه :  353 – 352  

– نویسنده : جکی هیگنز

– ترجمه : عارف خدابنده

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

یک وبسایت یا وبلاگ در WordPress.com بسازید قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: