پکن ( BEIJING )

در قرن بیستم، تصاویر پکن تحت سلطه بنای تاریخی Tiananmen در جلوی شهر ممنوعه بود، جایی که هنوز هم تصویری از رئیس مائو (Mao) آویزان است. با وجود اینکه بیش از 100 سال است که تصاویر عکاسی بی شماری از شهر و اطراف آن گرفته می شود، باز هم این محل نمادی کلیدی از قدرت مرکزی و همچنین کسانی است که با این قدرت رقابت می کنند و عکاسان و هنرمندان بارها به آن بازگشته اند.

عکاسی در چین، همراه با رویدادهای سیاسی و فرهنگی که مسیر آن را به سوی تبدیل شدن به یک کشور مدرن مشخص کردند، توسعه یافت. عکاسی خیابانی به عنوان چیزی که امروزه هست، هرگز در چین یک ژانر نبوده، اما می‌توان عکس‌های گرفته شده در سطح خیابان را به اواخر قرن نوزدهم ردیابی کرد. عکاسی از پکن، اغلب عناصری از عظمت معماری با ابهت آن را با طبیعت انعطاف پذیر ساکنانش ترکیب می کند، در حالی که حس اهمیت سیاسی، حساسیت شمالی بودن و آب و هوای خشک را حفظ می کنند. بسیاری از عکس‌های اولیه توسط خارجی‌هایی که به چین سفر می‌کردند یا در آن کار می‌کردند، گرفته شده اند، مانند عکسی که توسط عکاس اسکاتلندی دونالد منی (Donald Mennie)، که گروهی از مردان را در یک غرفه غذای خیابانی در نزدیکی دروازه شهر به تصویر می‌کشد (تصویر 1 را ببینید). منی تاجری بود که در چین زندگی می‌کرد و در سال 1944 در کمپ ننگین Lunghua ژاپنی در شانگهای درگذشت که در رمان امپراتوری خورشید (Empire of the Sun) (1984) نوشته جی جی بالارد (J. G. Ballard) شرح آن آمده است.

عکاسی، نقش مهمی در شکل گیری تصویری از انقلاب چین در سال 1949 ایفا کرد. تصاویر مائو و همکارانش در پایگاه کمونیستی Yan’an، روایتی تصویری از مبارزه برای برتری ایدئولوژیک را تشکیل می داد که بخشی از چشم‌اندازی بود که با تأسیس جمهوری خلق چین به ثمر نشست. از آنجایی که عکاسی مستند مدرن در چین از طریق رسانه‌های رسمی ساختار می یافت، بنابراین ناگزیر، ایجاد تصاویر رئالیستی سوسیالیستی با هدف پرورش روحیه انقلابی گره خورده بود.

در اواخر دهه 1970، عکاسی با دیگر اشکال هنری ظهور کرد و رشد فرهنگی و اقتصادی چین را پس از دهه‌ها انزوای سیاسی از دنیای غرب، دنبال کرد. وقایع پکن که تحولات سیاسی را در سطح خیابان ها ردیابی می کنند را می توان در عکس های این دوره مشاهده کرد. جنبش‌های مردمی برای آزادی بیان و اصلاحات سیاسی در تظاهرات عمومی در اطراف سایت «دیوار دموکراسی» در نزدیکی شهر ممنوعه – جایی که «پوسترهای شخصیت‌های بزرگ» چسبانده شده بودند- گرد هم آمده بودند تا انتقادات و خواسته های خود را بیان کنند. عکس‌های اعضای گروه نقاشی ستاره‌ها (Xingxing Huahui)، اولین گروه هنری مستقل و تأثیرگذار چین، صحنه‌هایی از یکی از هنرمندان برجسته ، Ma Desheng را نشان می‌دهد که در حال سخنرانی برای جمعیت زیادی از مردم است در حالی که آنها خواستار آزادی بیان هستند. لیو هیونگ شینگ (Liu Heung Shing)، عکاس هنگ کنگی، که قسمتی از دوران کودکی خود را در چین گذرانده بود، بعداً به عنوان عکاس خبرنگار بازگشت تا مراسم خاکسپاری مائو را در سال 1976 پوشش دهد.  او در سال 1978 به راه اندازی دفتر مجله تایم در پکن کمک کرد. عکسی از لیو، مردی را در شهر ممنوعه نشان می دهد که با خوشحالی بطری کوکاکولا را تکان می دهد، که اندکی پس از شروع فروش نوشیدنی در چین است (تصویر 3 را ببینید). عکس‌های لیو از این زمان، لذت چنین خوشی های جدید و عطش (به معنای واقعی کلمه) سرمایه‌داری را در بر می‌گیرند. لیو تجربه خود از عکاسی در چین را طی چندین دهه اینگونه توصیف کرده است که «تغییر چین از یک کشور بسیار عقب مانده و منزوی به چینی است که امروز می شناسیم. . . سفر [چین] در حال حرکت از جمع گرایی به فردگرایی است.

عکسی که یک دهه بعد توسط هنرمند Ai Weiwei گرفته شده است، دوست دخترش، لو چینگ را نشان می دهد که دامن خود را در یک لحظه، برای بی احترامی در مقابل تیان آنمن، در پنجمین سالگرد تظاهرات توده ای به رهبری دانشجویان که در ژوئن 1989 برگزار شد، بلند می کند. در اواسط دهه 1990 یک حرکت خودآگاهانه برای تصویرسازی از طریق محافل هنری در چین در جریان بود، با هنرمندانی مانند Rong Rong که نقش کلیدی در مستندسازی هنر پرفورمنس نوظهور از طریق عکس‌های سیاه و سفید داشت. او همراه با هنرمندان دیگر، یک «دهکده» هنرمندان آوانگارد را تشکیل داد که از دهکده شرقی منهتن در حومه پکن الهام گرفته شده بود که جلوی در ورودی یک تابلوی دست‌نویس نصب کرده بود (تصویر 2 را ببینید). 

عکاسی هنری و مستند اغلب در پروژه‌هایی مانند مجموعه «Dialogue and Demolition» ژانگ دالی در دهه 1990 با هم ادغام می‌شوند (به صفحه 332 مراجعه کنید). برای این پروژه خیابانی، هنرمند، طرح بزرگی از سر خود را بر روی ساختمان‌های متعددی در پکن که برای تخریب مشخص شده بودند، ترسیم می کرد و آن‌ها را برش می داد و یک مجموعه فضاهای سر شکل، بر روی دیوارهای ساختمان‌های متروکه باقی می گذاشت. این عکس ها گواه محیط شهری معاصر در چین است که در آن بخش های عظیمی از شهرهای بزرگ تخریب شده اند تا راه را برای توسعه باز کنند. تخریب برای سال‌های متمادی به یک موضوع مداوم عکاسی تبدیل شد، زیرا تلاش چین برای «تغییر چهره‌اش» در جهان برای جایگزینی قدیمی با جدید را حمایت می کرد که حرکتی تند، وحشیانه و سریع برای مدرن شدن بود.

بسیاری از عکاسان، از جمله  Weng Fen (نگاه کنید به صفحه 336)، تصمیم گرفتند در تجربه گیج کننده؛ افق در حال تغییر، به معنای واقعی کلمه و استعاری شرکت کنند و تصاویر تکان دهنده ای که از دختران دانش آموزی که روی دیوارها نشسته اند و بین حال و آینده قرار گرفته اند، به طرز محرکی نسل جوانی را به تصویر می کشند که با خط افقی روبرو هستند که به سرعت در حال تغییر است و جلوی چشمانشان بالا می رود. هنرمندانی مانند گروه دو نفره Birdhead (نگاه کنید به صفحه 316) – سونگ تائو و جی وییو – به طور فعال درگیر عکاسی خیابانی هستند و از صحنه‌های روزمره در شانگهای که به زیبایی‌شناسی سیاه و سفید اوایل قرن بیستم ادای احترام می‌کنند و از هر نوع کادربندی امتناع می‌کنند، عکس می‌گیرند. پروژه Birdhead با تعامل خیابان به عنوان یک مکان تاریخی همراه با ریزه کاری های مداوم فعالیت های اجتماعی محلی آن، بازی می کند.

– کتاب : اطلس جهانی عکاسی خیابانی

– صفحه :  323 – 322  

– نویسنده : جکی هیگنز

– ترجمه : عارف خدابنده

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

یک وبسایت یا وبلاگ در WordPress.com بسازید قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: