آسیا ( ASIA )

قرن بیستم باعث ظهور پدیده شهری جدیدی شد: کلان شهر؛ منطقه وسیع شهری که با این واقعیت که بیش از ده میلیون نفر را در خود جای داده است، تعریف می شود. امروزه، در قرن بیست و یکم، شاهد گسترش مداوم کلان شهر ها هستیم.

کلان شهر ها اکنون در سرتاسر جهان در نقاطی مانند لاگوس، نیجریه و سائوپائولو، برزیل قابل مشاهده هستند. با این حال، ظهور آنها در آسیا بیشتر از هر قاره دیگری بوده است. برای سال‌ها، ژاپن بیشترین «جمعیت » را در توکیو داشته است، در حالی که اکنون چین با چهار شهر، می‌تواند بیش از هر کشور دیگری مدعی باشد؛ و همچنان فهرست آسیایی در حال رشد است: سئول در کره، جاکارتا در اندونزی، بانکوک در تایلند، مانیل در فیلیپین، بمبئی، کلکته و دهلی در هند. کارشناسان پیش بینی می کنند که تا سال 2025، هفت شهر از ده کلان شهر برتر جهان در آسیا خواهند بود. به نظر می رسد هنرمندان در سراسر این قاره وسیع و متنوع در تحقیق از تجربه و معنای ساختن و زندگی کردن در این شلوغی های ترسناک معاصر شهری، متحد شده اند.

در دهه گذشته شنژن سریعتر از هر شهر دیگری در جهان رشد کرده است. در سال 1979 یک دهکده ماهیگیری نسبتا کوچک با 30 هزار نفر جمعیت بود؛ اکنون این رقم به 12 میلیون نفر رسیده است. این روند به قدری سریع بود که پروفسور معماری هنگ کنگی، خوان دو (Juan Du) را وادار کرد تا ادعا کند: «گستردگی، سرعت و مقیاس دگرگونی . . . در تاریخ بشریت کاملاً بی سابقه است.» تغییرات سرسام آور، ونگ فن (Weng Fen) را بر آن داشت تا مجموعه «Sitting on the Wall» را بسازد (نگاه کنید به صفحه 336)، که تصاویر صحنه پردازی شده و بزرگی  از دختر جوانی هستند که با قدم زدن روی دیوارها، شهر را که به سرعت در حال گسترش است، بررسی می کند. ونگ با نشان دادن یک نوجوان به عنوان شاهدی که در آستانه بزرگسالی است، به طور موثری به دگرگونی برگشت ناپذیری که در خط افق شهری ایجاد می شود، اشاره می کند.

در پکن دو هنرمند به طور مستقل بر روی یک موضوع کار می کنند. هم جیانگ پنگی (Jiang Pengyi) و هم سی تسونگ لئونگ (Sze Tsung Leong) در نظر دارند با رو یکردهایی کاملاً متفاوت  این موضوع را برسی کنند که؛ تخریب چگونه می تواند به طور اجتناب ناپذیری، بازسازی معماری را پیش بینی کند. جیانگ در مجموعه «Unregistered City» (به صفحه 328 مراجعه کنید)، پرده های دیجیتالی از شهرهای فانتزی را ترکیب می‌کند و آنها را در مکان‌های در حال تخریب قرار می‌دهد که به طور فزاینده‌ای ابرشهرهای چین را پر از زباله می‌کنند. در مقابل، در مجموعه «History Images» (نگاه کنید به صفحه 324) لئونگ مناظر  گسترده ای را عکاسی می کند تا نشان دهد که چگونه گذشته تاریخی در تعقیب شهرنشینی بی رویه، قربانی می شود. او ادعا می کند که چین در آستانه نابودی فرهنگی بی همتایی است. دیوید فرانکل (David Frankel)، منتقد، خاطرنشان می کند: «هیچ کدام از چیزهایی که من دیده یا خوانده ام، تغییرات عظیمی را که چین دستخوش آن شده است را به وضوح نشان نمی دهد». وی می افزاید: «تصاویر بسیار آزاردهنده هستند و جامعه جدید را به عنوان مکانی با مقیاس غیرانسانی می‌دانند . . . در یکنواختی  و ناشناسی اجباری .»

در جاهای دیگر هنرمندان از دوربین برای کشف و اجرای تجربیات شخصی زندگی در کلان شهر استفاده می کنند. سردبیر موزه عکاسی فوم (Foam) مارسل فیل (Marcel Feil) خاطرنشان می‌کند: «برای دهه‌ها مهاجرت گسترده‌ای از دهات به شهر وجود داشته است. در غرب، این جنبش مدتی است که متوقف شده است، اما در کلان شهرهایی که در حال حاضر در آسیا به صورت قارچ گونه رشد می کنند، ادامه دارد. یانگ یونگ (Yang Yong ) در مجموعه خود «Cruel Diary of Youth» (نگاه کنید به صفحه 342)، با دخترانی که در خیابان های شنژن با آنها ملاقات می کند کار می کند؛ پس از فرار از داخل روستایی در چین برای جستجوی زندگی بهتر، اغلب سفرهای خود را با فحشا به پایان می‌رسانند. کار او حس انزوا، اضطراب و در نهایت کناره گیری آنها را بررسی می کند. در آن طرف سواحل، آن جون (Ahn Jun)، هنرمند متولد کره جنوبی، دوربین را بر روی خودش متمرکز می کند و در مجموعه ای پرتره از خودش در لبه ها می گیرد (نگاه کنید به صفحه 386). او که از لبه‌های برخی از بلندترین آسمان‌خراش‌های سئول به‌طور  نا ایمنی قرار می گیرد، ما را با مقیاس عظیم شهر از منظر چشم پرنده و همچنین ترسی که بسیاری از ارتفاع سرگیجه‌آور احساس می‌کنند، مواجه می‌ کند.

داستان‌های شهری آسیا، مدت‌هاست که عکاس آلمانی پیتر بیالوبرزسکی (Peter Bialobrzeski) را هم مجذوب خود کرده اند و کار مانیلا (Manila) روی آخرین مجموعه‌اش «The Raw and The Cooked» به عنوان یک یادداشت پایانی مناسب خوانده می‌شود (نگاه کنید به صفحه 378). توالی تصاویر با هم ترکیب می شوند تا نمای ناراحت کننده ای از پدیده معاصر کلان شهر را منتقل کنند. بوم‌های وسیع و سلولوئیدی بیالوبرزسکی، آسمان‌خراش‌هایی با لبه‌های تیز را نشان می‌دهند که نور نئونی را تابش می دهند و به وسیله دره‌های بتنی از هم جدا می‌شوند. جزئیات متراکم و مقیاس غیرقابل درک آن‌ها بر بیننده غالب می‌شود و آن را تحت تاثیر قرار می‌دهد. با اطمینان از اینکه اکثر ترکیب‌بندی‌ها فاقد افراد هستند، بیالوبرزسکی به چیزی اشاره می‌کند که فقط می‌توان آن را اثر انسان‌زدایی کلان شهر توصیف کرد. بیالوبرزسکی می گوید: «این مجموعه اساساً یک انگیزه است. این سوال مطرح است که آیا این کلان شهر ها (ابر شهرها) واقعاً مکان متمدنی برای اقامت هستند یا خیر.

– کتاب : اطلس جهانی عکاسی خیابانی

– صفحه :  313 – 310  

– نویسنده : جکی هیگنز

– ترجمه : عارف خدابنده

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

یک وبسایت یا وبلاگ در WordPress.com بسازید قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: