ملبورن ( MELBOURNE )

نزدیکی فرودگاه کینگزفورد اسمیت شهر سیدنی (Kingsford Smith Airport ) یکی از دیدنی ترین چشم اندازهای ساحلی جهان را پیشنهاد می کند –  شهر پر از آب، چشم انداز ی سر سبز و مواج، خانه اپرا و پل هاربر در امتداد وسعت آبی اقیانوس آرام. فرود در فرودگاه تولامارین ملبورن (Melbourne’s Tullamarine Airport)- یکنواختی مسطح و قهوه ای در حاشیه  نیمه خشک شمالی شهر که تا چشم کار می کند را در بر می گیرد -نمی تواند متفاوت تر باشد.

همین امر را می توان در مورد فرهنگ بصری دو شهر نیز بیان کرد. موقعیتی که از بالای آسمان به دست می آید به عنوان تمثیلی مناسب برای نگاه هر شهر به خود و دیگر شهر ها عمل می کند. شکاف جغرافیایی و فرهنگی که بین بزرگترین کلان شهرهای استرالیا گسترش یافته است، به مدت طولانی، موضوعی برجسته در گفتمان فرهنگی بوده است. سیدنی همیشه زیبا و تا حدی بی پروا و  برادر بزرگتر بوده است. این استرالیا است که با تصویر نیمکره شمالی هماهنگ شده است: گرمای آب و هوا ، خلیج ها و سواحل خیره کننده و با شکوه، شاخ و برگ های گلدار و برنزه شده و مردم در حال رفتن، متناسب با پرتره ای ریشه دار از آنتی پادهای (Antipodes) (به معنی استرالیا و نیوزلند،واژه ای مورد استفاده برای ساکنان نیمکره شمالی) مدرن شده اند. ملبورن با عنوان محدودتری از دو شهر شناخته می شود؛ آب و هوای آن سردتر، چشم انداز آن مسطح تر، خیابان هایش شبکه ای و مد آن کمتر درباره پوست است. این بشر غیر جذاب و غیرعادی – در جریان زیرزمینی حومه شهر وخرده فرهنگ های آن یافت می شود.

عکاس رنی الیس (Rennie Ellis) به خاطر تصاویری از ملبورن در دهه‌های 1970 و 1980، در دوره‌ای از تغییرات اجتماعی، طبقاتی و فرهنگی بزرگ در استرالیا، شهرت دارد. او یکی از پرکارترین و تاثیرگذارترین عکاسان مستند اجتماعی استرالیا است و تصاویر او از ملبورن الگو و نمونه ای خوب را ایجاد کرده اند. تصاویر تک رنگ او از گرافیتی های سیاسی در خیابان های مخروبه ملبورن از اواسط دهه 1970، هم طنزآمیز و هم تکان دهنده هستند – عکس های او سندی گویا از ‌زمان جشن پیروزی در شورش، همراه با شوخ طبعی جوانان از شهری هستند که در چنگال تحولات اجتماعی و در اولین مراحل gentrification  است -(فرایندی که طی آن شخصیت افراد فقیر شهری با مهاجرت افراد ثروتمند ، بهبود مسکن و جذب مشاغل جدید تغییر می کند). مردم تصاویر را کنترل نمی کنند، بلکه تصاویر به عنوان نشانه عمل می کنند؛ خیابان‌ها و نوشته های بومی آن‌ها، جریانی از تنش و انرژی را ایجاد می‌کنند (تصویر 1 را ببینید). در حالی که آثار الیس با چندین کهن الگوی مستند اجتماعی همخوانی دارند، بسیاری از عکس های خیابانی از ملبورن به همان اندازه که از قراردادهای پیروی می کنند، همانقدر هم از آنها دور و زیر و روی شان می کنند. اولین عکس های خیابانی بیل هنسون (Bill Henson) نیز از آثار نمادین ملبورن هستند. هنسون که به دلیل تصاویر غنی و جسورانه از بدن جوانان مشهور است (به ص 306 مراجعه کنید)، در عکس هایی که از دختران مدرسه ای ملبورن گرفت، نوعی پالت سایه دار و در عین حال سرسبز را به کار می گیرد که بیشتر به کلاسیک گرایی هلندی قرن هفدهم نسبت داده می شود تا عکاسی خیابانی. تک رنگ‌های او از عابران پیاده در گذرگاه های شلوغ اطراف ایستگاه خیابان فلیندرز در اوایل دهه 1980، فضایی نظارتی را القا می کنند.

نسل جوان تر عکاسان ملبورن، محیط خیابان را بیشتر گسترش داده و پیچیده کرده اند. آثار ویژه یان تیپت (Ian Tippett) این قهرمان جوان، با هدف بررسی روانشناسی فضای شخصی و نمایش گرا در میان «نسل سلفی» شکل گرفته اند. عکس های او با رنگ و انرژی می تپند و سوژه های خود را در یک لحظه با فلاش  ثبت و انتزاع می کند. مجموعه «I Want You Back» (تصویر 4 را ببینید) تصویری صمیمی از علاقه جوانان به چاپ های خیره کننده تی شرت، مد و علاقه به برهنگی را به تصویر می کشد. تیپت که در کنار سوژه های خود قرار می گیرد، دوربین خود را دقیقاً بالای سطح چشم سوژه قرار داده و لنز به سمت پایین تنه، منظره ای را ایجاد می کند که معمولاً مختص صمیمی ترین افراد است.

جسی مارلو  (Jesse Marlow) (نگاه کنید به ص 308) – شاید شناخته شده ترین عکاس خیابانی نسل جوان ملبورن باشد- که در صحنه بین المللی در بخش بهترین نگاه دهه ثابت بوده است. اگرچه به بسیاری از قراردادهای عکاسی خیابانی کلاسیک پایبند است، اما نگاه او به چیزها؛ عجیب و غریب، طنز و رسمی است که او را برای مدت طولانی است که متمایز کرده است. در دنیای مارلو، مبلمان خیابانی، شعارهای تبلیغاتی، کارگران و رهگذران همه بخشی از یک طبقه بندی پویا و پر جنب و جوش هستند. آثار او شامل بازی با نشانه های بصری، دلالت ها و اتفاقات بصری غیرعادی است، خواه یک جعبه مقوایی دور ریخته‌شده و له شده به شکل چهره‌ای کارتونی را ایجاد کند، یا گروهی از مردان با لباس گوریل که روی نیمکت برای ناهار در پارکی نشسته‌اند. او زیرک و تیزبین است و کسی نمی تواند کار او را زننده توصیف کند. مارلو تصویری از خیابان است که روی سرش چرخیده است.

شیوه های عکاسی لوئیس پورتر (Louis Porter) و گلن اسلاگت (Glenn Sloggett) با زبان محلی خیابان در هم تنیده شده اند. تصاویر حومه ای پورتر در محدوده مجموعه و آرشیو مفهومی  قرار می گیرند. اگرچه از رنگ غنی و به طور رسمی چشمگیر و اغلب طنزآمیز هستند، اما این آثار در جهت اذیت کردن جریان های درگیر تنش، تعصب و درگیری از طریق تصاویر یادداشت های پیدا شده، خرس عروسکی بدون سر، سرهم کنی های ضروری، نقاشی های نژادپرستانه و شواهدی از رانندگی بد (تصویر 3 را ببینید) هستند. در همین حال، اسلاگت ، تصویری وحشتناک و تا حدودی وخیم از حومه شهر را با ریزش مو ، رشد بیش از حد و مواردی که بعید به نظر می رسند، ترسیم می کند (تصویر 2 را ببینید). خانه های ویران شده، سوزانده شده، حیاط های بیش از حد پر از زباله، ویترین فرسوده مغازه ها و خط کش آثار lingua franca ، آثار او را برای همیشه خالی از موضوع انسانی تعریف می کنند. این کیفیتی است که هم از میراث رنی الیس و هم با طبقه بندی جدید خیابان در ملبورن صحبت می کند. فضای عمومی – افراد، حالات و اثرات آنها – برای همیشه نشانه ای از احساس ما از مکان و خودمان است.  چه گرافیتی های سیاسی و چه وسایل جمع آوری شده و طبقه بندی شده خیابانی، این عکس های ظاهراً دور از دسترس، حکایت از چیزی بسیار بزرگتر دارند.

– کتاب : اطلس جهانی عکاسی خیابانی

– صفحه :  305 – 304  

– نویسنده : جکی هیگنز

– ترجمه : عارف خدابنده

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

یک وبسایت یا وبلاگ در WordPress.com بسازید قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: