گریم ویلیامز ( Graeme Williams )

به مدت دو دهه ، الهه شعر و موسیقی گریم ویلیامز، شهر مورد علاقه اش بوده است. او می گوید: «ژوهانسبورگ یک شهر منحصر به فرد است ،» از جوامع جداگانه ای تشکیل شده که از نظر ثروت ، تحصیلات ، نژاد و پیشینه فرهنگی بسیار متفاوت هستند.

» او برای آخرین مجموعه، نگاه خود را به درون محله های نسبتاً ثروتمند شهر که مختص سفیدپوستان بودند و از زمان پایان آپارتاید، تغییر چشمگیری کرده بودند، معطوف کرد. ویلیامز متوجه شد از زمان شکل گیری این شهر به عنوان شهری معدنی، همیشه اولین ایستگاه برای تازه واردان بوده است و هنوز تا به امروز همینطور است؛ او می گوید: «برخی مناطق و بلوک های آپارتمانی تحت سلطه نیجریه ای ها ، غنایی ها ، سومالیایی ها و مهاجرانی از سراسر آفریقا هستند.” سفیدپوستان اکنون کم و بیش این منطقه را ترک کرده اند و بسیاری از کسانی که در حومه شهرها زندگی می کنند دیگر جرات ورود به این منطقه را ندارند. ویلیامز کاملاً آگاه است که چگونه این تغییرات «باعث شده اند که من در محله ای که کمتر از ده دقیقه با خانه ام فاصله دارد ، خارجی محسوب شوم.” در واقع ، او مجبور شد سه محافظ برای کار در آنجا استخدام کند. مجموعه حاصله «A City Refracted» به بررسی حس خارجی (غریبه) بودن در زادگاه می پردازد.

ویلیامز به عنوان عکاس خبری وارد رسانه عکاسی شد. در سال 1989 ، رویترز با وی تماس گرفت تا انتقال آفریقای جنوبی به حکومت ANC (کنگره ملی افریقا) را پوشش دهد. او این پست را پذیرفت ، اما پیش بینی نمی کرد که اوضاع چگونه پیش خواهد رفت. خشونت به طور ناگهانی آغاز شد. او به یاد می آورد: » خشونت با چند مورد مرگ در روز شروع شد و به سرعت به 50 نفر در روز رسید.» «من به عکاسی از خشونت علاقه مند شدم: نوعی جنگ محلی. این مدل عکاسی هیچ وقت هدف من نبود. ” با این حال ، او احساس مسئولیت کرد تا آنچه را که می بیند مستند کند.  صبح های خود را در شهرک ها می گذراند و شاهد بی رحمی های وحشتناکی بود، سپس به خانه خود در شهر برمی گشت. او می گوید: «در ابتدا من زندگی در خانه با دوستانم را عادی می دانستم و عکاسی از آن زندگی برایم خسته کننده بود ،» اما «در مقطعی ورق برگشت و عکاسی از خشونت به زندگی واقعی من تبدیل شد.»  سالهای پرتلاطم جنگ او را در برگرفت و تا پایان آپارتاید نماند، اما هنگامی که نلسون ماندلا و ANC رای دموکراتیک را به دست آوردند ، دوباره ظهور کرد. ویلیامز خاطرنشان می کند: «بعد از سال 1994 ژوهانسبورگ واقعاً تغییر کرده بود ،» من این احساس قوی را داشتم که باید دوباره دلیلی پیدا کنم که چرا عکاس هستم و چه چیزی را می خواهم عکاسی کنم. » بار دیگر ژوهانسبورگ او را به خود جذب کرد ، هرچند این بار در مقام یک عکاس جنگ نبود.

اولین کار او که پس از دوران آپارتاید بیرون آمد ، Inner City » (1994-1998) » بود. او که هنوز گیج تجربیاتش بود ، عکاسی از شهر را بدون هیچ قاعده و ایده قبلی آغاز کرد تا ببیند چه اتفاقی می افتد. موضوعی از تصاویر سیاه و سفیدی که به خانه می آورد، آغاز شد. «من متوجه شدم محتوای عکس ها، نشان می دهد از نظر روحی در همان زمان قبلی هستم.” او می افزاید: «احساس می کردم از واقعیت های روزمره جهان بسیار دور شده ام. فکر می کنم احساس انزوا و جدایی بود که این پروژه را پیش برد و برای من حس انسجام و همچنین معنا را به همراه داشت. » سوژه ها اغلب بریده شده اند، طوری که فقط قسمت هایی از بدن آنها قابل مشاهده است؛ چهره ها در پشت ماسک ها و لباس ها پنهان شده یا مبهم هستند. متناوباً افراد در لبه تصویر قاب بندی شده اند تا خیره به یک خلاء به نظر برسند. هنگامی که بیش از یک شکل، تصویر را پر می کند ، او تمایل دارد با سازه هایی مانند نرده ها یا میله ها، آنها را از هم جدا کند یا پشت به یکدیگر و در دنیای خود گمشده باشند. روی هم قرار گرفتن تصاویر، باعث تشدید حس بیگانگی می شود. ویلیامز چند خط از شعر «مردان توخالی» T. S. Eliot را برای ابتدای کتاب مجموعه عکسش انتخاب کرد ، زیرا احساسات او را نشان می دادند. در شعر آمده است: «بین ایده و واقعیت ، بین حرکت و عمل ، سایه افتاده است.”

موضوعات مشابهی هم از طریق مجموعه «A City Refracted” اجرا شدند که به زیرکی بسط یافته بودند. تصاویری از مردم، از اجسام شکسته، ترک خورده و تکه تکه شده دیده می شود. چهره ها بار دیگر پوشیده به نظر می رسند ، اما گاهی اوقات نیز خراشیده شده اند. با این حال ، تفاوت های اساسی با کارهای قبلی وجود دارد. بارزترین تغییر، اقدام ویلیامز به استفاده از رنگ است. «A City Refracted» رنگ های پر جنب و جوش را آشکار می کند و چون او بیشتر عکس هایش را در هنگام غروب گرفته است، شامل سایه های عجیبی که نور هنگام ترک آسمان آنها را ظاهر می کند. او رنگ را انتخاب کرد زیرا می خواست آنچه را که «کیفیت عکس فوری آموزش داده نشده» می نامد ، برانگیزد. افق های منحرف و برش های ناشیانه او، بر زیبایی شناسی عکس های آماتور تأکید می کنند. علاوه بر این ، حرکت یا محدوده دامنه فوکوس، بسیاری از تصاویر را تار کرده بود. هدف ویلیامز، «برانگیختن احساس گمراهی در گردشگرانی بود که ممکن است هنگام احاطه شدن با یک فرهنگ خارجی» آن را تجربه کنند. این مفهوم با حرکت او به سمت انتزاع بیشتر بسط می یابد. بازتاب ها ، سایه ها و شبح ها، مدام تصاویری را ایجاد می کنند که باعث گمراه شدن می شوند؛ بیننده روابط خود را با جهان از دست می دهد و همزمان در فضایی فریبنده و در عین حال تهدید کننده غوطه ور می شود.

مجموعه های «A City Refracted» و «Inner City» قبل از اینکه تغییراتی را در آثار ویلیامز پس از آپارتاید نشان دهند ؛ مستندسازی های عینی هستند که حال را برای آیندگان ثبت کرده است. او زبان عکاسی خیابانی را برای ایجاد نماهای بسیار ذهنی از ژوهانسبورگ توسعه داد. آثار او کمتر در مورد جهان خارج و بیشتر در مورد جنگ های داخلی ژوهانسبورگ هستند. او توضیح می دهد ، » احساس می کردم [کار من] باید در مورد احساسم درباره زندگی ، کشورم و محیط اطرافم باشد.» با این حال ، این نماها تاریک و تامل برانگیز هستند. او اذعان می کند: «فکر می کنم در این کشور اکثر ما در یک نوع استرس پس از سانحه زندگی می کنیم.» آثار او، احساس انزوا و بیگانگی اش را در زادگاهش منعکس می کنند. او می گوید: » اینجا کشور به هم ریخته ای است با جنبه های مثبت و منفی ، به طوری که اگر کسی واقعاً با تمام اتفاقاتی که رخ داده درگیر شود، دیوانه خواهد شد. من می خواهم  این نکته را با شما در میان بگذارم که ؛ شما هرگز نمی توانید آنچه را که در حال وقوع است درک کنید. » با این حال ، «A City Refracted» نیز شاید یک دعوت به سامان بخشی باشد:  یادآوری آشکاری از شکست دولت در ادغام اجتماعی ؛  ویلیامز می افزاید: » با دلایل بسیاری رویای ملت رنگین کمان را رد می کنم.”

– کتاب : اطلس جهانی عکاسی خیابانی

– صفحه :  249 – 246  

– نویسنده : جکی هیگنز

– ترجمه : عارف خدابنده

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

یک وبسایت یا وبلاگ در WordPress.com بسازید قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: