آفریقا ( AFRICA )

افراد فقیر، تقریبا در اطراف و نزدیک به شهرها ساکن هستند و زندگی می کنند، که نابرابری – بین ثروتمندان و فقرا ، بین نژادها ، جنس ها (زن و مرد) یا اقشار مختلف اجتماعی – به طرز چشمگیری آشکار است. بدیهی است که این امر در شهرهای سراسر جهان وجود دارد، اما تمایل به ثبت بی عدالتی به ویژه در قاره آفریقا قابل توجه است. همانطور که این فصل از جنوب به شمال ، از آفریقای جنوبی به مراکش می رود ، هنرمندان مختلف بارها و بارها به نابرابری باز می گردند که در همه ظواهر آن، به عنوان یک نگرانی اساسی و مشترک آشکار می شود.

خیلی از عکس هایی که در زمان آپارتاید (apartheid) (از سال 1948 تا 1994) از آفریقای جنوبی بیرون آمدند، بر تفاوت نحوه رفتار با سیاه پوستان و سفیدپوستان متمرکز بودند. گای تیلیم (Guy Tillim) (به صفحه 266 مراجعه کنید) که در آن دوره کار می کرد، به یاد می آورد : «آنچه روزنامه های خارجی از ما می خواستند تصویری از بی عدالتی در حال رخ دادن بود.» امروزه ، پس از آپارتاید ، نابرابری های اجتماعی همچنان باقی هستند اما به نظر می رسد حد و حدود آنها تغییر کرده است. میکائیل سوبوتزکی (Mikhael Subotzky) ، عکاس مقیم ژوهانسبورگ ، که به قدرت کار خود اعتقاد راسخ دارد، شکل جدیدی از آپارتاید را شناسایی کرده است. «بسیاری از گزارش های جنایت جنگی در رسانه های عمومی ، قربانیان و مجرمان را به دو گروه “ما “و “آنها “تقسیم می کنند» ، او توضیح می دهد ، “این یعنی ایجاد نوع جدیدی از آپارتاید – بین کسانی که می ترسند و کسانی که آنها را می ترسانند». سوبوتزکی بی وقفه در زمین های خارج از شهر است. او برای پروژه خود «The Four Corners» داخل زندان فوق امنیتی Pollsmoor عکاسی کرد ، و برای مجموعه «Ponte City» (نگاه کنید به ص 250) ، وارد بلوک بدنام و معروف گانگسترهای ژوهانسبورگ شد. سوبوتزکی امیدوار است با به تصویر کشیدن «کسانی که از آنها می ترسیم “ کلیشه ها را افشا کرده و پارانویای عمومی را خنثی کند.

پروژه عکاس مشهور و تأثیرگذار دیوید گلدبلات (David Goldblatt) در این فصل نیز رویکرد مشابهی را دنبال می کند. گلدبلات ، که در نیم قرن گذشته در حال مستند کردن جامعه آفریقای جنوبی بوده است ، پس از برخوردی که برای ساکنان ژوهانسبورگ غیر معمول نبود، به این ایده رسید. “ من که قربانی سارقان مسلح و غارتگر شده بودم، از خودم پرسیدم، اینها چه کسانی هستند که با ما این کار را می کنند؟ » او توضیح می دهد؛ «من می خواستم به پناهگاه آنها بروم . . .  برای ملاقات با برخی از عاملان جنایت. » نتیجه مجموعه  «Ex-Offenders» (2008 تا کنون) شد که یک تغییر اساسی در کارهای عکاسی وی بود (به ص 258 مراجعه کنید) زیرا گلدبلات موفق به ایجاد مجموعه ای از آثاری شد که به طور غیرمعمول، صدای مجرمان  بودند.

 عکاس نو ظهور سابلو ملانگنی ( Sabelo Mlangeni) چهره ای متفاوت از نابرابری را نشان می دهد. او می گوید: «من به چیزهایی نگاه می کنم که مردم در دنیا  از آنها طفره می روند.» ملانگنی در آخرین مجموعه خود «Invisible Women» (نگاه کنید به ص 240) ، نشان می دهد که چگونه در آفریقای جنوبی افتخار فردی «نه تنها به طبقه نژادی ، بلکه بر اساس جنسیت» تعیین می شود. او شیفته این واقعیت شد که هر چقدر هم خیابان های منطقه تجاری و کاری ژوهانسبورگ کثیف بشوند ، صبح روز بعد، دوباره مانند قبل مرتب و تمیز هستند. تحقیقاتش، او را با گروهی از زنان که در طول شب کار می کردند آشنا کرد: «اینها زنانی هستند که شهر را شبانه برای مردانی که صبح می آیند آماده می کنند.» او با چنان احترامی از کارگران شبانه عکاسی کرد که عکس ها به همین راحتی چیزی از وضعیت آنها به ما نمی گویند، او موفق شد از آن شیر زن هایی که قبلاً ناشناخته بودند، تجلیل کند.

هنرمند پاریسی- طنجه ای ، یتو بارادا ( Yto Barrada ) ، محدوده تمرکزش را از سواحل قاره آفریقا گسترش می داد؛ او نابرابری بین آفریقا با دیگر نقاط جهان، بین شرق و غرب زمین را مدنظر قرار داد. وی که دارای تابعیت دوگانه فرانسه و مراکش بود، آزادانه و بدون محدودیت می توانست از تنگه جبل الطارق رفت و آمد کند، او متوجه شد که توافقنامه شنگن چگونه دسترسی آفریقایی ها به اروپا را محدود کرده است. او توضیح می دهد: «از آنجا که پانزده کشور اروپایی مرزهای خود را با یکدیگر متحد کرده بودند، کشورهای مرزی مانند اسپانیا؛ از مراکشی ها درخواست می کردند که ویزای خاصی ارائه دهند که  گرفتن آن تقریباً غیرممکن بود «، در واقع آنها “ تنگه را یک طرفه » کردند. مجموعه حاصله «A Life Full of Holes: The Strait Project» (نگاه کنید به ص 286) نشان می دهد که چگونه احساس عجز  و از دست دادن آزادی، مردم طنجه را دربر گرفته است. فیلسوف، نادیا تازی (Nadia Tazi ) می افزاید: «فقر روز افزون این کشور، باعث شده که تنگه مانند دیوار برلین احساس شود. شما ندای آزادی و احتمال آن را احساس می کنید – جذابیت چراغ های شهر. » در نهایت ، آثار بارادا به عنوان ستایشی بصری برای هزاران نفر ی که در راه برابری و زندگی بهتر جان باختند، خوانده می شوند.

– کتاب : اطلس جهانی عکاسی خیابانی

– صفحه :  237 – 234  

– نویسنده : جکی هیگنز

– ترجمه : عارف خدابنده

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

یک وبسایت یا وبلاگ در WordPress.com بسازید قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: