بوریس میخایلوف (Boris Mikhailov)

بوریس میخایلوف به عنوان مهمترین عکاسی که از اتحاد جماهیر شوروی سابق بیرون آمده است، شناخته می شود. او دو دهه و نیم روی شهر خارکف اوکراین تمرکز کرده بود، جایی که در آن متولد و بزرگ شده بود. میخایلوف در آنجا، فروپاشی اجتماعی ، فقر و ستمی را که پس از وقایع به یاد ماندنی 1991 رخ داد، را ثبت کرده است.

او می نویسد: «من همیشه عکاسی خیابانی بوده ام.» «من همیشه خیابان ها را برای نمادهای تاریخی دوران کنونی جستجو می کردم. خیابان ها مانند آیینه، بازتاب دهنده وقایع اجتماعی هستند. » عکس های میخایلوف به دلیل واقع گرایی بی پرده و خشن، جنجال زیادی به پا کرده اند و به همان اندازه که مورد ستایش قرار گرفته اند، مورد انتقاد هم قرار گرفته اند. منتقد هنری لوپ نانز فرناندز (Lupe Núñez- Fernández) آنها را «صریح ترین اسناد از وضعیت انسان در زمان ناامیدی» توصیف می کند. با این حال، همانطور که اوا رسپینی (Eva Respini) ، سرپرست موزه هنرهای مدرن نیویورک اشاره می کند، آنها همچنین آثاری عمیقا شخصی اند و «روایات طنز ، شهوت، آسیب پذیری، پیری و مرگ» را نشان می دهند.

«Tea Coffee Cappuccino» آخرین مجموعه ایست که در خارکف ساخته شده است و احتمالاً تاریک ترین مجموعه او تا الان نیز هست. این مجموعه، تصاویری تیره و تار از شهر صنعتی خارکف در طول یک دهه را به تصویر می کشد. میخایلوف می گوید: «عصر جدیدی فرا رسیده است – عصر تجارت.» تابلوهای تبلیغاتی و پوسترها در همه جا حضور دارند. افرادی به تصویر کشیده می شوند که کیسه های خریدی در دست دارند. دیده می شود زنان که لباس کمی پوشیده اند، خود را می فروشند. مردان با تعجب نگاه می کنند، بخریم یا نخریم. میخایلوف می گوید: «همه چیز را می توان خرید و فروش کرد – حتی کودکان» ، و او داستان قدم زدنش در اودسا در سال 2003 و پیشنهاد خرید فرزندی به مبلغ 1000 دلار را بیان می کند. عنوان این مجموعه برگرفته از فریاد دستفروشان محلی خیابان هاست : پیرزن ها این واژه ها را در حالی که با چرخ دستی های مملو از وسایل وسوسه انگیز می چرخند ، صدا می زنند. از نظر میخایلوف، کاپوچینو  «محصول هولناک » عصر – «نشانه ای واقعی از این دوره” – و اثبات ظهور سرمایه داری و جهانی شدن است.

میخایلوف در ابتدا به عنوان مهندس فنی در زمینه توسعه موشک های شوروی و برنامه فضایی کیهان آموزش دیده بود و کار می کرد؛ عکاسی هم برایش یک سرگرمی جالب برای وقت گذراندنی بود. با این حال ، در سال 1965 اتفاقی رخ داد که او را وا داشت تا خود را کاملاً به رسانه اختصاص دهد. او به یاد می آورد: «KGB آمد و نگاتیو های من را برد.» آنها عکس های برهنه ای را پیدا کردند که میخایلوف از همسرش ویتا گرفته بود؛ او از کارخانه اخراج شد، اما خوشبختانه به زندان فرستاده نشد. سرانجام او گروه عکاسی تأثیرگذار ورمیا (Vremya) (واژه ای که به معنی «زمان» است و همچنین عنوان  ماهنامه ای بود که توسط فیودور داستایوفسکی (Fyodor Dostoyevsky) نویسنده مشهور قرن نوزدهم منتشر می شد) را راه اندازی کرد. همانطور که خودش را تثبیت می کرد، الهام بخش عکاسانی از نسل آینده، مانند سرگئی براتکوف هم شد (رجوع کنید به ص 222). عکاسی، حرفه زندگی میخایلوف شد و خارکف موضوع او.

«Tea Coffee Cappuccino» از سه مجموعه قبلی پیروی می کند که به عنوان مرثیه های سه گانه میخائیلوف برای شهرش خارکف توصیف می شوند: “Am Boden” (By the Ground, 1991), “Dämmerung” (At Dusk, 1993) ،و بدون شک یکی که با آن حرفه خود در دنیای بین المللی هنر را آغاز کرد، یعنی «Case History» (1997-98). میخایلوف مجموعه «By the Ground» را با این کلمات معرفی می کند: «من از قبل با دیدن کیفیت بد زندگی اکثر مردم و کاهش امید به بهبود وضعیت، متوجه گرایش به یک جامعه» جدید «شدم.” در پرتره هایی که میخایلوف برای این مجموعه می گرفت ، عمداً نگاه و ژست سوژه های خود را تغییر می داد؛ او با نگه داشتن دوربین در ارتفاع شکم خود، آنها را مجبور می کرد تا به سمت پایین درون لنز را نگاه کنند، که این امر باعث ایجاد یک رفتار مبهم در آثار  می شد. علاوه بر این، او تمام رنگ ها را در تصاویرش سرکوب می کرد و خاکستری بی انتهایی را به تصویر می کشید. در مجموعه «At Dusk» نشانه های عذاب قریب الوقوعی را جمع آوری می کرد؛ میخائیلوف آنچه را که در شهرش اتفاق می افتاد، برابر با یک «فاجعه طبیعی» می دانست. تصاویر رنگ آمیزی شده بودند ، اما این بار رنگ آبی به آنها داده شده بود. میخائیلوف توضیح می دهد: «رنگ آبی برای من رنگ محاصره ، گرسنگی و جنگ است.» به هر حال ، این مجموعه «Case History» بود که ثابت کرد، بحث برانگیزترین پروژه میخایلوف است.

«Case History» شامل بیش از 400 تصویر است که طبقه اجتماعی جدیدی را در خارکف به تصویر می کشند. میخائیلوف در برلین بود؛ او آنچه را که در بازگشت با آن مواجه شده بود به خاطر می آورد: «ویرانی متوقف شده بود. این شهر تقریباً تبدیل به یک مرکز مدرن اروپایی شده بود. به میزان بسیار زیادی بازسازی شده بود . . . اما من از دیدن تعداد زیاد افراد بی خانمان [که متعلق به آنجا نبودند] شوکه شدم. » نام جدیدی برای این طبقه اجتماعی جدید ابداع شده بود: «bomzhes». همانطور که میخایلوف توضیح می دهد ، مردم «در خیابان ها زندگی می کنند ، هرجا که بتوانند استخوان های خود را دراز کنند». . . موجوداتی که زمانی انسان بودند، اما اکنون . . . تحقیرآمیز ، وحشتناک و ترسناک هستند. » او عنوان مجموعه را جهت اشاره به “فایل های پرونده این مشکل “ انتخاب کرد. تصاویر تکان دهنده هستند. رسپینی می گوید: “ شما بعداز اینکه تصاویر مجموعه ” Case History » را ببینید، دیگر فراموش کردن آنها برایتان غیرممکن است.» منتقد هنری آدریان سرل (Adrian Searle) می نویسد: «بخشی از من آرزو می کند که هرگز به آنها نگاه نکرده بود.”

شباهت های زیادی بین مجموعه «Case History» و «Tea Coffee Cappuccino» وجود دارد. میخایلوف در آغاز هر دو مجموعه را به صورت کاملا رنگی عکاسی کرد.  »  ارتباط رنگ در » عکس های فوری «برای من بیشتر نماینگر  عصر جدید است، او توضیح می دهد: مراکز عکس دیجیتالی ، مانند Agfa ، Konica و Fuji ، که در گوشه هر خیابان باز شده اند. «هم ثروتمندان و هم فقرا می خواهند عکس های رنگی داشته باشند و تنها یک تفاوت وجود دارد: ثروتمندان می توانند آنها را تهیه کنند اما فقرا نمی توانند.» میخایلوف همچنین توضیح می دهد که عمداً عکس ها را مانند عکس های فوری گرفته است: صورت ها در لبه قاب قطع شده اند، خطوط عمودی کج و مورب هستند، حتی قرمزی در چشم ها بر اثر فلاش دوربین ایجاد شده است. این عکس ها، یادآور زیبایی شناسی عکاسی آماتور هستند و به هر دو مجموعه حس؛ بی واسطه بودن و واقعی بودن می بخشد. با این حال، این حس در مجموعه «Case History» پیچیده می شود ، هنگامی که می فهمید میخایلوف از افراد بی خانمان خواسته تا برایش ژست بگیرند، گاهی هم به آنها پیشنهاد می کرده تا لباس های خود را درآورده و حتی به آنها پول هم می داده. این مداخله نه تنها خوانش مجموعه مستند «Case History» را پیچیده می کند، بلکه مسائل اخلاقی و استثمار را نیز مطرح می کند. در مقابل ، در مجموعه  «Tea Coffee Cappuccino» ، میخایلوف به رویکرد مستقیم عکاسی خیابانی باز می گردد. او به مدت ده سال در شهر خود سرگردان بود و با چشمانی خیره، صحنه های ناراحت کننده ای را که در جلوی او ظاهر می شدند را ثبت می کرد. او امیدوار بود که بتواند تصویری حماسی و گسترده از آن زمان ایجاد کند و می گوید: «من احساس می کنم که مستندسازی ها از واقعیت در این مجموعه را می توان به عنوان سندی از این دوره نگریست.” به این ترتیب ، «Tea Coffee Cappucino» تصویری تلخ و نجات بخش از بشریت در روسیه پس از شوروی ارائه می دهد.

– کتاب : اطلس جهانی عکاسی خیابانی

– صفحه :  233 – 230  

– نویسنده : جکی هیگنز

– ترجمه : عارف خدابنده

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

یک وبسایت یا وبلاگ در WordPress.com بسازید قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: