مسکو ( MOSCOW )

اگر چه در قرن گذشته چهره مسکو به طرز چشمگیری تغییر کرده است، اما نقش این شهر به عنوان مرکز فرهنگی هنری روسیه و به ویژه عکاسان تغییر نکرده است. با توجه به تنوع فرهنگی در خیابان های مسکو در اوایل دهه 1900، جای تعجب نیست که این شهر  مکانی خوش آیند برای جنبش های آوانگارد عکاسی بوده است. در قرن بیست و یکم، ویژگی های فرهنگی این شهر بی نظیر اند و خیابان های پر جنب و جوش آن همچنان عکاسان پیشگام را تحریک می کنند.

مسکو تا جنگ جهانی اول ، مرکز مبادلات بین المللی فرهنگی بود. در نتیجه پیشرفت سریع و صنعتی شدن این شهر ، هنرمندان پیشرو و حامیان آنها را از اروپای غربی، به ویژه پاریس را به خود جذب می کرد. این تبادل رایگان ایده ها، پایه ای خوب برای ایجاد یک ایدئولوژی انقلابی در عکاسی فراهم کرد. گسترش سریع شهری بر خیابان ها حاکم بود و عکاسان روسی از این فرصت برای مستندسازی ساختمان ها و معماری مدرن استفاده کردند. این تمایل به ثبت پتانسیل های آینده مسکو به طور مستقیم بر نسل بعدی عکاسان آوانگارد تأثیر گذاشت.

مسکو در مارس 1918 پس از انقلاب روسیه در 1917، پایتخت روسیه شد. این شهر خیلی زود تبدیل به مرکز پیشرفت فرهنگی و سیاسی شد. در هیچ کجای اروپا، مانند مسکو، روح آرمان شهر دهه 1920 به روشنی مورد بررسی و بیان قرار نگرفته است. مدارس هنری مانند Vkhutemas (کارگاه های پیشرفته فنی و هنری ) دانش آموزانی Constructivism  (سبک یا حرکتی که در آن اجسام مکانیکی مختلف به اشکال ساختاری انتزاعی متحرک ترکیب می شوند) را تولید کردند، در همین حالی؛ عکاسی نیز به عنوان رسانه ای (medium) انقلابی انتخاب شد. پس از انقلاب، هنر – و به طور خاص عکاسی – به عنوان ابزاری برای آموزش توده های مردم در مورد دولت شوروی مورد توجه قرار گرفت. عکاسان در مسکو، با تحریک فضای سیاسی، مسئول آموزش روس ها بودند تا  دنیای اطرافشان را از طریق تنها وسیله ای که می تواند واقعیت را ثبت کند، از نو ببینند.

الکساندر رودچنکو (Alexander Rodchenko)، عکاس مستقر در مسکو، این کار را با موفقیت در دهه 1920 انجام داد. رودچنکو و معاصرانش با نمایش دادن پرتوهای انقلاب توسط زوایای رادیکال در عکاسی خیابانی، مردم را  تحت تأثیر قرار می دادند. اولین نمونه وی با این روش مجموعه «Building on Miasnitskaia Street» (1925) است که در آن ساختمان آپارتمان خودش در مسکو را به تصویر کشید. تصویر بالکن ها (تصویر 1 را ببینید) رویکرد او برای عکاسی از پایین به بالا را نشان می دهد ، در حالی که برای مجموعه Assembling for a Demonstration (1928–30) عکس هایش شامل خطوط مورب نمادین و نماهای از بالا به پایین هستند.جزئیات زندگی روزمره در مسکو سوژه ای ایده آل برای عکاسانی بود که شهر را خانه خود می دانستند. خیابان های مسکو به عنوان کانون پیشرفت شوروی، چشم اندازی عمیقاً آشنا و نمایشگر ناشناخته های شهر و  آینده آرمان شهر بودند.

رودچنکو الهام بخش عکاسان بی شماری در روسیه بوده است. در میان آنها بوریس ایگناتوویچ (Boris Ignatovich) اوکراینی که در اواخر دهه 1920 و اوایل دهه 1930 از زاویه دید خاصی در کارهای خود استفاده می کرد، قابل توجه است. ایگناتوویچ که به عنوان عکاس مستند در روزنامه ای برای دولت مسکو کار می کرد – همانطور که بسیاری از عکاسان در آن زمان بودند – از نیروگاه ها، کارخانه ها و کارگران آنها برای چاپ در نشریات مصوری که در سراسر غرب توزیع می شدند ، عکاسی کرد. در تصاویری مانند On Construction Site(1929) از زوایای هندسی پویا برای برجسته کردن یک کارگر در کارگاه مجسمه سازی استفاده کرده است.

در این برهه از دهه 1930، هدف رسانه برای عکاسان اتحاد جماهیر شوروی، اولویت بخشیدن به موفقیت های اتحاد جماهیر شوروی بود. دولت با تشخیص توانایی عکاسی و استفاده از آن در به دست آوردن مخاطبان بسیار، عکاسان را ملزم کرد تا تغییر کشور  به یک قدرت صنعتی و مدرن را نشان دهند. عکس هایی در مسکو از کارخانه ها ، محل های ساخت و ساز ، میدان ها و نمونه خانه های شهر کمونیستی جوزف استالین گرفته شدند. انتشار و تسلط گسترده تصاویر ساخت و ساز در مجله اتحاد جماهیر شوروی از نمونه های بارز  تصاویری است که بین مخاطبین بین المللی توزیع میشد. در طرف دیگر، مجموعه عکاسی تأثیرگذار «Twenty-Four Hours in the Life of the Filippov Family» (1931) بر زندگی موفق یک آهنگر در کارخانه ای در مسکو متمرکز شده بود. این تصاویر صمیمی و خودمانی، تأثیرات مثبت زندگی صنعتی را بر یک خانواده کارگری در «آرمان شهر» برجسته می کرد. هر دو پروژه در نشان دادن جامعه پیشرو  اتحاد جماهیر شوروی، از طریق کانون مسکو به جهان خارج، موثر بودند.

عکاسی جدید شوروی در اواخر دهه 1970 با فرسایش ایدئولوژی سیاسی ظاهر شد و در دهه 1980 هنگامی که دولت گورباچف (Glasnost) آزادی بیان بیشتری برای هنرمندان فراهم کرد، بسیار گسترش یافت. بسیاری از عکاسان از این فرصت استفاده کردند تا به زندگی شخصی خود بپردازند یا از عکاسی صرفاً برای اهداف هنری استفاده کنند. بعضی ها تصمیم گرفتند موضوعات ممنوعه قبلی مانند فقر ، غربت و تنهایی را مستند کنند: در گوشه دیگری از شوروی، الکساندر لاپین  (Alexander Lapin) از اهالی مسکو، دیدگاه هنری کارتیه برسون در مورد «لحظه قطعی” را با ترکیب بندی های طراحی شده اتخاذ کرد. برعکس او، بوریس میخائیلوف (Boris Mikhailov)، عکاس اوکراینی (نگاه کنید به ص 230) در اوایل دهه 1980 به مسکو رفت و حرفه خود را وقف نشان دادن تفسیرش از فروپاشی اجتماعی پس از اتحاد جماهیر شوروی کرد، که به طور ویژه در مجموعه «Case History» دیده می شود (تصویر 2 را ببینید). همه این راه های متنوع، برای کشف مفاهیم معاصر از واقعیت و هویت شوروی مورد استفاده قرار گرفتند؛ هیچ کدام این روش ها از اهمیت کمتری برخوردار نیستند. آنها، به همراه معاصران خود، از زندگی پر جنب و جوش خیابانی مسکو در سال های پایانی اتحاد جماهیر شوروی و حس هنری که تازه به دست آمده بود، برای بازتعریف معنای «حقیقت» در عکاسی روسیه استفاده کردند.

همچنان در قرن بیست و یکم، شهر در حال تغییر و الکترونیکی مسکو، تاریخی غنی از عکاسی ارائه می دهد که هنرمندان معاصر از آن الهام می گیرند.

– کتاب : اطلس جهانی عکاسی خیابانی

– صفحه :  213 – 212  

– نویسنده : جکی هیگنز

– ترجمه : عارف خدابنده

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

یک وبسایت یا وبلاگ در WordPress.com بسازید قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: