بوریس ساولف ( Boris Savelev )

“تصاویر می توانند هر جایی که نور هست، گرفته شوند”، این جمله از هنرمند آلفرد اشتیگلیتز (Alfred Stieglitz) نقل قول شده است. اشتیگلیتز از اولین کسانی بود که قواعد مدرنیسم را در عکاسی به کار گرفت. او در ادامه می گوید: «فکر می کنم، این برای هر عکاس خلاق یک ابتذال است.»

به هر حال، بوریس ساولف اهل مسکو این ایده را به سطوح جدیدی برد. ساولف که به عنوان یکی از مهمترین عکاسان زنده روسیه شناخته می شود ، استاد نور ، رنگ و فرم است. موضوع تکراری او، خانه بسیار عزیزش است. اگرچه وی در شهر چرنووسی اوکراین متولد شده است، اما در سال 1966 به پایتخت روسیه نقل مکان کرده و از آن زمان در آنجا زندگی می کند. او می گوید: «من در یک شهر متولد و بزرگ شدم و کار خودم را به عنوان یک عکاس، وقف تلاش برای درک طبیعت یک شهر نشین که زندگی اش را در اطراف بتن، شیشه و آهن می گذراند، کرده ام.”

ساولف نسبتاً دیر به عکاسی روی آورد. او پس از فارغ التحصیل شدن از موسسه هوانوردی مسکو در رشته هوانوردی در سال 1972 ، کار خود را به عنوان مهندس موشک آغاز کرد. در آن زمان عکاسی برایش در حال تبدیل شدن به یک علاقه بود ، اما هنوز یک سرگرمی بود. در سال 1983، هنگامی که به سن سی سالگی رسیده بود، به عنوان یک حرفه به عکاسی روی آورد. خوش شانسی او زمانی رخ داد که توماس نورات (Thomas Neurath) ، مدیرعامل انتشارات تیمز و هادسون (Thames & Hudson) ، تصمیم گرفته بود در پی افزایش بازده کاری موسسه ها به دنبال هنرمندان جدید به روسیه سفر کند. نورات، ساولف را ملاقات کرد و تحت تأثیر قرار گرفت. در نتیجه همکاری آنها ، ساولف با انتشار مجموعه شهر مخفی در سال 1988 : عکس هایی از اتحاد جماهیر شوروی، وارد دنیای هنر شد.

از آن زمان ، ساولف تقریباً فقط روی عکاسی رنگی تمرکز کرده بود و در سال 1995 به سمت  عکاسی دیجیتال رفت. او می گوید: «کار عکاس با دوربینش است.» ساولف که به فن آوری دوربین آگاه است، در طول زندگی حرفه ای خود به مجموعه ای از دوربین ها و لنزها اعتماد کرده است. او می افزاید: «من از لنزهای واید (زاویه باز) اجتناب می کنم ، زیرا به نظرم استفاده از آنها روش (method) را بالاتر از معنا (meaning ) قرار می دهد و بنابراین جذابیت اصلی یک عکس از دست می رود.” او بر سایه ها تکیه می کند و تمایل دارد از چیزهای مختلف عکس بگیرد: یک فضای مه آلود ، یک پنجره ترک خورده ، پرده های رها یا یک توری سیمی. او از بازتاب های سطوح صیقلی و شیشه ای شهر  که برای جاسوسی کردن استفاده می شوند برای افزودن وجهه جدیدی به تصاویر خود استفاده می کند. او فضای تصاویر را با ستون های تلفن، تیرهای علامت دار یا قاب پنجره تقسیم می کند. او به دنبال قاب هایی در قاب عکس خود است – یک درب باز یا یک پنجره. همانطور که یان جفری (Ian Jeffrey) ، مورخ هنر ، خاطرنشان می کند: «در حالت پیچیده تر ، نمای از پنجره خودرو ، که خود یک قاب متحرک است ، ممکن است توسط یک آینه دید عقب که مینیاتوری از جاهای دیگر را در کنار یک برف پاک کن شیشه جلو قرار داده است ، قطع شود ، که خود نشانه ای شفاف از موقتی بودن است. » ساولف از افزودن ابعاد جدید و ناخواسته به دنیایی که هنگام قدم زدن در شهر با آن روبرو می شود لذت می برد. او در پایان می گوید: «همه چیز به نور بستگی دارد، آن شعبده باز بزرگ که در یک ثانیه می تواند چیزهای بی اهمیت را به خارق العاده ترین چیزها تبدیل کند.» در نهایت، عدسی او به طرز ماهرانه ای لحظات زودگذر و اغلب نادیده گرفته شده از مسکو را به آثاری زیبا و قابل تامل تبدیل می کند.

– کتاب : اطلس جهانی عکاسی خیابانی

– صفحه :  215 – 214  

– نویسنده : جکی هیگنز

– ترجمه : عارف خدابنده

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

یک وبسایت یا وبلاگ در WordPress.com بسازید قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: