توماس راف ( Thomas Ruff )

این عکس های مه آلود و نامشخص، شبانه در خیابان های دوسلدورف گرفته شده اند. طیف رنگ های مختلف سبز با استفاده از یک فناوری بسیار پیشرفته که توسط ارتش ابداع شده است ایجاد شده اند: دوربینی که به منظور افزایش سطح نور کم برای دید نزدیک در تاریکی طراحی شده است.

در حال حاضر ما از طریق تماشای فیلم های خبری خارج از مناطق جنگی و فیلم های جنایی با دوربین های دید در شب آشنا شده ایم. با این حال، در سال 1992، هنگامی که کار بر روی این مجموعه آغاز شد، این فناوری فقط در جای اصلی خودش استفاده می شد. جنگ خلیج (1990-1991) در ذهن مردم تازه بود، زیرا  اولین درگیری بود که تلویزیون با پخش زنده و کامل، آن را به اتاق های نشیمن های مردم سراسر جهان آورد. توماس روف، هنرمند معاصر آلمانی، از مجذوب شدن و اذیت شدنش با دیدن تصاویر می گوید: «از نظر فنی مجذوب ظاهر بصری آنچه نشان می دادند و از نظر احساسی از دیدن جنگی که در زمان حال در جایی دیگر اتفاق می افتاد، آزرده خاطر شدم.” او برای مجموعه «تصاویر شب Night Pictures » تصمیم گرفت دوربین را به سمت شهر خود بچرخاند و دوسلدورف را به عنوان تئاتر جدید جنگ معرفی کرد.

راف یکی از متخصصان برجسته عکاسی معاصر است: او به همراه آندریاس گورسکی و توماس استروت به مدرسه مشهور دوسلدورف تعلق دارد؛ از بین آن سه، او شاید متنوع ترین کار را کرده باشد. او همیشه به عکاسی با شک و تردید نگاه می کرده است و آثار او به طور منظم طیف وسیعی از شیوه های مواجهه عکاسی با فرهنگ را بررسی کرده اند. او از مجموعه های متوالی برای کاوش در ژانرهای مختلف استفاده کرده است؛ او به پرتره در «Portraits» (1981-85) ، عکس های لحظه ای روزنامه ها در «Newspaper Photographs» (1981-1991) ، عکاسی معماری در «Houses» (1987-1991) ، نجوم در «Stars» (1992-1998)، نظارت شبانه نظامی در «Night Pictures,» و پورنوگرافی در «Nudes» (1999 تا کنون) نگاه کرده است. راف خود را به «دانشمندی تشبیه می کند که یک سری آزمایشات بی رحمانه و بازجویی ها را بر روی محدودیت های رسانه عکاسی انجام می دهد» . «پیشینیان من . . .  بر این اعتقاد داشتند که واقعیت را به تصویر کشیده اند [در حالی که] من معتقدم یک عکس ایجاد کرده اند. » وی ادامه می دهد: «تصاویر من تصاویری از واقعیت نیستند بلکه نوعی واقعیت دوم را نشان می دهند ، تصویری از یک تصویر.»

راف ظاهر عکاسی را به عنوان یک روکش می بیند که با توهم بسیار زیاد رئالیسم، بیننده را فریب می دهد. او از مجموعه عکس های مختلف خود برای آشکار سازی این روکش به روش های مختلف استفاده می کند. با اولین مجموعه تحسین شده خود ، «Portraits» ، تصاویری عظیم و فوق واقعی از افراد تهیه کرد که نظر بینندگان را به جزئیات تصاویر جلب کرد. صورت در جزئیات گم شده است؛ تصویر بیشتر شبیه یک نقشه برداری توپوگرافی است تا یک پرتره. در مقابل ، برای مجموعه «jpgs»، با دانلود تصاویر از اینترنت و بزرگ کردن آنها در اندازه های بزرگ به منظور تأکید بر پیکسل آنها، اجزای سازنده این تصاویر را نشان داد. در مجموعه «Night Pictures» او نشان می دهد که چگونه حتی معمولی ترین و خواب آلود ترین صحنه های حومه نیز می توانند از طریق لنز یک دوربین مراقبتی نظامی به چیزی تبدیل شوند که روف آن را صحنه های جنایت بالقوه می نامد. او هشدار می دهد: «در آینده بی سواد کسی نیست که نمی تواند متن ها را بخواند، بلکه کسی است که نمی تواند عکس ها را بخواند.»

– کتاب : اطلس جهانی عکاسی خیابانی

– صفحه :  191 – 190  

– نویسنده : جکی هیگنز

– ترجمه : عارف خدابنده

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

یک وبسایت یا وبلاگ در WordPress.com بسازید قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: