برلین ( Berlin )

وقتی والتر روتمن (Walter Ruttmann)کارگردان آلمانی، در سال 1927  قصد ساخت مستند تجربی خود ( Die Sinfonie der Grosstadt (برلین: سمفونی یک شهر بزرگ)) در برلین را داشت؛ هدفش این بود که «فیلمی سمفونیک از میلیون ها انرژی که زندگی یک شهر بزرگ را تشکیل می دهد» خلق کند. روتمن، زندگی و ریتم یک روز در اواخر بهار در برلین را ضبط کرد و بدین ترتیب توانست فضای طلایی دهه بیست را وقتی که شهر مرکز فرهنگی اروپا بود به تصویر بکشد. از جمله هنرمندان و روشنفکرانی که مجذوب برلین شدند، عکاس جوان آلمانی اتو امبر (Otto Umbehr) ، معروف به «امبو Umbo» بود که برای فیلم روتمن فتو مونتاژ  تهیه می کرد.

اومبو متولد دوسلدورف (Düsseldorf) ، در وایمار باهوآس (Weimar Bauhuas) تحصیل و سپس به برلین رفته بود. در برلین خیلی زود به عنوان مبتکر در زیبایی شناسی عکاسی معاصر برای پرتره های رویایی اش از بوهمی های شهر (شهروندان اهل چک) شناخته شد. او همچنین یکی از اولین عکاسانی بود که به طور منظم از برلین در شب عکاسی می کرد. یک پرسه زن یا در مواقعی ولگرد بیکار که تصاویرش کلانشهر و شهروندانش را به شیوه ای شاعرانه و امپرسیونیستی نمایش می دهد. Strasse Unheimliche Strasse (خیابان وهم آور ، تصویر 1 را ببینید) از سال 1928 نمونه برجسته ای از رویکرد به اصطلاح Neues Sehen (دید جدید) در عکاسی است. بین ریاضت اقتصادی Neue Sachlichkeit (عینیت جدید) و تجزیه بنیادی ساختارگرایی، امبو زبان بصری خود را پیدا کرد که بر معجزه و رمز و راز زندگی روزمره متمرکز بود.

با این حال ، برلین نیز با دوره های تیره و تار خود شکل گرفته است:  بحران های اقتصادی ، دو جنگ جهانی و دوران شکوفایی و بازسازی توسط عکاسانی در همان زمان که در خیابان های شهر  قدم زده اند، ثبت و مستند شده است. وقایع نگاران اولیه اواخر قرن نوزدهم ، از جمله لئوپولد آهرندتس و اف آلبرت شوارتز (Leopold Ahrendts and F. Albert Schwartz) ، توسط عکاسانی مانند هاینریش زیله (Heinrich Zille) دنبال می شدند، که برلین را در اغلب اوقات در فضاهای خارج از رسومات، مناطق محروم اجتماعی و مراکز توجه ثبت کرده اند که اساس تصویرسازی های آنها بوده است.

لحظات بی دغدغه زندگی روزمره در کلان شهر، فردریش سیدنستوکر ( Friedrich Seidenstücker ) را مجذوب خود کرد. او هر روز در برلین سرگردان بود و به دنبال لحظات دیدنی اما خاص بود که روح زمان را در خود ثبت (تسخیر) کرده باشند. علاوه بر عکس های جالب و طنزآمیز او از حیوانات و مردم در باغ وحش برلین ، برخی از مشهورترین عکس های او پرش زنان از گودالها هستند (تصویر 3 را ببینید). سیدنستوکر با شوخ طبعی ، خوش بینی و سبکی که تقریباً در تمام عکس های او نهفته است ، زن با اعتماد به نفس دهه 1920 را ثبت کرده است. چند سال بعد ، در سال 1934 ، انگیزه پرش زن از گودال توسط عکاس خبری و مد مجارستانی مارتین مونکاسی (Martin Munkácsi) ، و سپس توسط ریچارد اودون (Richard Avedon) عکاس مد و پرتره ایالات متحده در سال 1954 دوباره احیا شد. مونکاسی یکی از هنرمندان جوان مجارستانی بود. – هنرمندانی مثل لازلو موهولی نگی (László Moholy-Nagy) ، اوا بسنیا (Eva Besnyö) ، و روبرت کاپا (Robert Capa)- هم در اواخر دهه 1920 و اوایل دهه 1930 در برلین زندگی می کردند،  تا زمانی که فضای فرهنگی با به قدرت رسیدن ناسیونال سوسیالیست ها در 1933 به شدت تغییر کرد. بسیاری از هنرمندان و عکاسان تبعید شدند یا وطن را ترک کردند ، از نظر اقتصادی از بین رفتند ، یا برای خدمت سربازی اعزام شدند. کسانی که پس از 1945 به برلین بازگشتند ، مانند Capa ، Seidenstücker ، Willy Römer یا عکاس یهودی هنری ریس ، شهری ویران و جمعیتی را که از گرسنگی ویران شده بود، پیدا کردند. یکبار دیگر چشم در چشم با حوادث زمان Umbo بودند ، که آرشیو آنها در حمله هوایی به برلین نابود شده بود.

تقسیم آلمان توسط متفقین و دوران دیوار برلین در کتابهای عکاسی مانند Die Jahre mit der Kamera یانوس فرکوت  (Janos Frecot) پوشش داده شد:  Fotografien aus Berlin 1964–1966 (The Years with the Camera:  Photographs from Berlin 1964–1966, 2013), John Gossage’s Berlin in the Time of the Wall (2004), Michael Schmidt’s Waffenruhe (Ceasefire, 1988), or یا مشاهدات رودی مایزل (Rudi Meisel) از زندگی روزمره  دو طرف دیوار. 

دیدگاه های متفاوت در مورد سیستم های اجتماعی در شرق و غرب ، آرنو فیشر را نیز علاقه مند کرد تا تجربیات خود را در سال های قبل از ساخت دیوار ثبت کند. او در تصاویر نمادین با ترکیبات پیچیده، لحظاتی را ثبت کرد که در آن آرزوهای سیاسی و واقعیت روزمره دولتی و شخصی، با هم برخورد می کنند (تصویر 2 را ببینید). فیشر  در  صحنه های عکاسی پر جنب و جوش که در اواخر دهه 1970 در آلمان شرقی گسترش یافت پیشرو بود. عکاسانی مانند همسر آینده اش سیبیل برگمان (Sibylle Bergemann) ، هارالد هاوسوالد (Harald Hauswald) ، اوته مالر (Ute Mahler) و ورنر مالر  (Werner Mahler)زندگی در آلمان شرقی را بدون اغراق و زرق و برق نشان دادند ، تناقضات اجتماعی را آشکار کردند و شاهد تجربیات یک نسل بودند. 

مشاهده دقیق و رواج گفتمان از ویژگی عکاسان معاصری است که دید خود را به برلین معطوف کردند. از سال 2010 ، Göran Gnaudschun هفته ای یک بار از مکان های تاریخی Alexanderplatz دیدن می کند تا افراد بازمانده و فراری ، پانک ها و ولگردانی که در آنجا زندگی می کنند را به تصویر بکشد (تصویر 4 را ببینید). پرتره های حساس او به حاشیه نشین ها، چهره می بخشد. سو ویلیامسون (Sue Williamson) از آفریقای جنوبی (نگاه کنید به ص 186) در مجموعه «Other Voices, Other Cities» (2009 تا کنون) از ساکنان در مورد ماهیت شهر خود می پرسد. هر دو هنرمند صداهای مناسبی را به سمفونی برلین می افزایند. SG

– کتاب : اطلس جهانی عکاسی خیابانی

– صفحه :  183 – 182  

– نویسنده : جکی هیگنز

– ترجمه : عارف خدابنده

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

یک وبسایت یا وبلاگ در WordPress.com بسازید قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: