سوفی کال ( Sophie Calle )

«در پایان ژانویه 1980، در خیابانهای پاریس، مردی را دنبال کردم که چند دقیقه بعد در بین جمعیت او را گم کردم. همان شب، کاملا اتفاقی، او در یک افتتاحیه به من معرفی شد. در طول مکالمه، به من گفت که قصد سفر قریب الوقوعی به ونیز را دارد. تصمیم گرفتم او را دنبال کنم. ” این برخورد تصادفی منجر به یکی از مشهورترین آثار سوفی کال ، «Suite Vénitienne» شد. سوفی مانند یک بازپرس خصوصی، مجهز به دفتر و دوربین، بلافاصله عازم ونیز شد. در ونیز؛ ابتدا دو هفته او را زیر نظر گرفت، سپس به طور مخفیانه از آن غریبه در خیابان های پر پیچ و خم ونیز، عکاسی کرد.

عکاسی تنها ابزاری است که سوفی برای ارائه زندگی، ایده ها و روحیاتش از طریق هنر خود استفاده می کند؛ او همچنین از متن ، فیلم و اجراها نیز استفاده می کند. «Suite Vénitienne» یک قطعه مفهومی است و متن همراه آن به اندازه عکس های سیاه و سفید آن حیاتی است. 

«دوشنبه. 11 فوریه 1980، یکی می خواند، «ساعت 10 شب. Gare de Lyon. پلتفرم H. ناحیه سوار شدن به ونیز. پدرم مرا تا سکو همراهی می کند. دستش را تکان می دهد. در چمدان من: یک کیت آرایش ، تا بتوانم خودم را پنهان کنم؛ کلاه گیس بلوند؛ کلاه ؛ نقاب ؛ دستکش ؛ عینک آفتابی ؛ یک دوربین Leica و یک Squintar (یک ابزار اضافه برای لنز که مجهز به مجموعه ای از آینه هاست تا بتوانم بدون هدف گرفتن سوژه عکس بگیرم). 

از ساکنان اسکله های دیگر عکس می گیرم و سپس میروم می خوابم. فردا برای اولین بار ونیز را می بینم. » شیوه گزارش نویسی خاطرات روزانه  سوفی، نه تنها حقایق را ارائه می دهد، بلکه افکار و احساسات او را نیز در هنگام جستجوی سوژه خود منتقل می کند. او روزها به دنبال هنری بی (Henri B) و همراهش در شهر،  در حال عکس گرفتن است، گاهی اوقات از آن زوج و گاهی از چیزهایی که آنها (هنری و همراهش) عکس می گیرند. او از یک نقشه برای ترسیم مسیرهایی که آنها طی می کنند استفاده می کند و رفتار آنها را یادداشت می کند. اگرچه سوفی به سختی هنری را می شناسد، اما میل سوفی به او، مانند هیجان تعقیب و گریز آشکار است.

اگرچه سبک گزارشگری سوفی سر راست و حتی پیش پا افتاده است، اما تصاویر او ونیز و مردم آن را به شکل بسیار صمیمی و غالباً مالیخولیایی نمایش می دهند. همانطور که او بی وقفه در شهر قدم می زند، عکس های فوری از خیابان ها، میدان ها، کوچه های تاریک و کانال ها می گیرد؛ با توجه به اینکه که عکس ها در زمستان گرفته شده اند، به طور قابل ملاحظه ای خالی و فاقد زندگی هستند.

 هنگامی که او تصاویری از خود ونیزی ها می گیرد، آن عکس ها بدون اطلاع سوژه ها گرفته می شوند، گاهی اوقات از زوایای ناخوشایند؛ ما گروهی از مردان را می بینیم که در یک رستوران می خورند و می نوشند ، یک پسر بچه چاقو را پشت خود نگه داشته است و به دوربین در میدان سنت مارک نگاه می کند، و با پیشرفت کار ، هنری بی و همراهش را می بینیم، همانطور که آنها به طور مخفیانه در اطراف شهر تعقیب می شوند.

پیدایش «Suite Vénitienne» از پاریس آغاز شد، جایی که سوفی به دنیا آمده بود. او دختر یک متخصص سرطان شناس معروف به نام رابرت کال (Robert Calle) است و این تا حدی دلیل علاقه او به هنر بود (رابرت کال یک مجموعه دار مشتاق بود که با هنرمندانی مثل Martial Raysse و Christian Boltanski دوست بود) که این الهام بخش سوفی برای هنرمند شدن شد. پس از اتمام مدرسه، سوفی به مدت هفت سال سفر کرد و در آغاز زندگی در شمال کالیفرنیا به عکاسی علاقه مند شد. در بازگشت به پاریس در سال 1979 ، سوفی احساس کرد که با شهر مادری خود بیگانه است و این احساس منزوی بودن او را مجبور کرد تا مجموعه ای از پروژه ها را در آن شهر  آغاز کند، تا مردم آن و تا حدی خود را دوباره کشف کند. در اولین کار خود ، «The Sleepers» (1979) ، با دعوت از چهل و پنج دوست ، همسایه و غریبه برای خوابیدن روی تخت خوابش،  زندگی آنها را مورد بررسی قرار داد. مانند «Suite Vénitienne» ، این برخوردها از طریق متن و عکاسی مستند شدند.آن تصاویر به عنوان مدرک مستند برای کمک به ساخت هویت ارائه می شوند.

کار سوفی فقط در مورد خود عکس ها نیست، بلکه در مورد احساساتی است که این تصاویر در کنار متن ایجاد می کنند. او توضیح می دهد: «در کار من ، این متن است که بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. با این حال تصویر آغاز همه چیز بود. » سوفی تقریبا هیچ گونه آموزشی در زمینه عکاسی نداشت. هنگامی که او به پاریس بازگشت تا زندگی خود را به عنوان یک هنرمند آغاز کند، در یک دوره عکاسی ثبت نام کرد. او به طبقه اول برج ایفل برده شد و از آنجا از باغبانانی که در چمنزار در حال چمن زنی بودند عکاسی کرد. او این کار را اصلا الهام بخش ندید و اولین روز آموزش عکاسی او به سرعت تبدیل به آخرین روز آموزش او شد. «در سال 1991 ، نویسنده/عکاس هرو گایبرت (Hervé Guibert) ، به درخواست من ، مقدمه کاتالوگ اولین نگاه به گذشته من در فرانسه در Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris را نوشت: «او خود را عکاس می نامد، اما سوفی کال حتی نمی تواند یک عکس مناسب بگیرد (اگرچه در حال پیشرفت است)». . . راست می گفت ، من روش خودم را پیدا کرده بودم. 

اگر کارهایی که باید انجام می شدند بیشتر در حوزه اجرا بودند و مستلزم ارتباط با افراد دیگری بودند، من تمایل داشتم خودم عکس ها را می گرفتم. در چنین مواردی، کیفیت آنها مهم نیست. 

اگر – اما این نادر بود – هیچ رابطه ای با دیگران وجود نداشت، و قبرها یا تصاویر دزدیده شده یا اشیاء بی جان؛ سوژه بودند، من پولاروئیدهای بدی می گرفتم. پس در مورد فرمت و زاویه آنها تصمیم می گرفتم و از یک عکاس ماهرتر از نظر تکنیک می خواستم تا همان تصویر را بهتر بگیرد. » 

وقتی سوفی در سال 2010 برنده جایزه معروف هاسلبلاد (Hasselblad) شد (به دلیل “زیر سوال بردن و به چالش کشیدن رابطه بین متن و عکاسی، شخصیت های خصوصی و عمومی، واقعیت و خیال، به روشی پیشگامانه و کاملاً ابتکاری” و شرح دادن «آسیب پذیری انسان و بررسی رابطه متقابل بین هویت و صمیمیت «) ، او به طعنه گفت:» چه پیروزی برای کسی که بیست و پنج سال را صرف انکار عکاس بودن خود کرده بود و در نهایت تسلیم این ایده شده بود (آن را پذیرفته بود). «

در «Suite Vénitienne» هنگامی که هنری بی را می یابد، از نظر احساسی گیج می شود. او سعی می کند خود را متقاعد کند: «نباید فراموش کنم که هیچ احساس عاشقانه ای نسبت به هنری بی ندارم.» سرانجام، روزی مرد احساس می کند که تحت تعقیب است و با او روبرو می شود. هنری از او عکس می گیرد و به او می گوید که او را با تنها چیزی که باید پنهان می کر ، یعنی چشمانش، شناخت. هنری اجازه نمی دهد که سوفی در آن لحظه از او عکاسی کند و آنها مودبانه از هم جدا می شوند (هرچند سوفی او را تا وقتی که به پاریس بازگشت، تعقیب کرد و آخرین عکس را در Gare de Lyon گرفت). بنابراین ادیسه شهری عجیب  اما جذاب (سفر پر ماجرا ) سوفی کال به پایان می رسد.

– کتاب : اطلس جهانی عکاسی خیابانی

– صفحه :  167 – 164  

– نویسنده : جکی هیگنز

– ترجمه : عارف خدابنده

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

یک وبسایت یا وبلاگ در WordPress.com بسازید قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: