ولفگانگ تیلمنز ( Wolfgang Tillmans )

تقریبا شناخته شده است که در زمستان سال 2000 ، ولفگانگ تیلمنز  آلمانی، اهل لندن ، اولین عکاس و اولین هنرمند غیر انگلیسی بود که جایزه معتبر ترنر را دریافت کرد. شاید آنچه کمتر شناخته شده است این باشد که چند ماه قبل، وی به افتخار غیر معمول “ ویرایشگر افتخاری و مشارکت در تصاویر  “ مجله خیابانی پایتخت که توسط بی خانمان ها فروخته می شود، دست یافت (The Big Issue). او در جستجوی الهام ، دوربین در دست به شبکه هزارتوی سیستم قطارهای زیرزمینی شهر ، متروی لندن، می رفت.

تیلمنز  تا حدی قدم های هنرمندان دیگر ، از جمله واکر اونز (Walker Evans) و لوک دلهای (Luc Delahaye) را دنبال می کرد (نگاه کنید به ص 156). اونز مجموعه افسانه ای «مسافران مترو ، شهر نیویورک» را بین سالهای 1938 تا 1941 ایجاد کرد و  از 1995 تا 1997 ، لوک دلهای برای مجموعه خود «L’Autre» در مترو پاریس از مسافران عکاسی می کرد؛ هر دو به روش مرسوم، پرتره ثبت می کردند – چهره های ناشناس غرق در فکر – برای بررسی مفهوم حریم خصوصی در فضاهای عمومی. در مقابل، تصاویری که تیلمنز از اهالی لندن در تونل گرفته بود و در نسخه The Big Issue در 28 آگوست 2000 با عنوان «نمای از اینجا » (The View From Here) ظاهر شدند ، همان مفهوم را اما به طرز چشمگیری متفاوت ، برسی می کنند.

در آن زمان ، تیلمنز به خاطر عکس های سیاسی ، ضد سلسله مراتبی و ضد هژمونیک خود مشهور بود که فرهنگ جوانان پایتخت و صحنه های باشگاهی را به تصویر می کشید. تصاویر دوستانش ، مانند نشستن لوتز و الکس روی درختان (1992) و سوزان و لوتز ، لباس سفید، دامن ارتشی (1993) برای تعریف یک نسل به وجود آمدند. مجموعه مترو لندن ( London Underground) در سال 2000 ، نشان دهنده خروج او از سبک معمولش است؛ او افراد را به صورت انتزاعی در نظر می گیرد.  همانطور که خودش اظهار می کند؛ «شما می توانید استدلال کنید که این آثار مستند هستند ، از طرف دیگر می توانید بگویید که آنها فقط مطالعاتی از سطح بافت ها  هستند. مسافران تونل به گونه های نفیسی از مجسمه، شامل شکل، سایه و رنگ تقلیل پیدا می کنند . با این حال، تیلمنز معتقد است که علیرغم انتزاع آشکار آنها ، این تصاویر همچنان دارای معنا هستند: فرم با محتوا در هم تنیده شده است.

مترو لندن (London Underground) مدتها تیلمنز را مجذوب خودش کرده بود. او به دلایلی خاصی به خاطر می آورد: «من محسور چیزهایی شده بودم که دیده بودم.» «من همیشه ارتباط صمیمی و باورنکردنی با مردم داشتم، بدون اینکه آنها بخواهند با کسی صمیمی شوند.» تصاویر او نشان می دهند که چگونه دستان غریبه ها به طرز حیرت انگیزی به هم نزدیک اند، رانها چگونه به هم فشار می آورند ، کمرها به پایین تنه ، گونه ها به دوسر بازو رانده می شوند و در عین حال چشم ها همیشه برگردانده می شوند. او می گوید: «این یک پدیده عجیب است، به این دلیل که مردان و زنان به طرز باور نکردنی به یکدیگر نزدیک می شوند» ، با این حال «همه ما تصمیم گرفته ایم که این را یک تجربه حسی تلقی نکنیم، زیرا یک تابو (منع) در کار است.» لنز تیلمنز ، که در طول دوران حرفه ای اش به دنبال تابوها گشته بود، در اینجا حساسیت و بی قانونی ساعات شلوغی  مترو لندن را آشکار می کند. تیلمنز صمیمیت اجباری ما را به عنوان توده ای درهم تنیده از بازوها و پاها ، لب ها و زیر بغل ها نشان می دهد که بیننده را مشغول به رمزگشایی این می کند که کدام اندام متعلق به چه کسی است.

– کتاب : اطلس جهانی عکاسی خیابانی

– صفحه :  142-141  

– نویسنده : جکی هیگنز

– ترجمه : عارف خدابنده

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

یک وبسایت یا وبلاگ در WordPress.com بسازید قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: