ریچارد ونت ورث Richard Wentworth

ریچارد ونت ورث بیشتر به عنوان یک مجسمه ساز و یک پیشگام در مجسمه سازی معاصر بریتانیا شناخته شده است.
با این وجود در سال ۱۹۷۱، وقتی که دانشجو بود، او یک دوربین برداشت و یک پروژه عکاسی که امروزه با نام “Making Do and Getting By.”شناخته می شود را رغم زد.

این مجموعه که بیش از چهل سال طول کشید به طور گسترده ای مورد توجه قرار گرفته است. ونت ورث قدم میزد در خیابان های لندن در جستجوی استفاده های زیرکانه و مبتکرانه از چیزهای ریز و خرابی که در نتیجه زندگی روزانه بوجود آمده بودند صحنه هایی که چشم های او را به دنبال خود می کشاندند عبارتند از : یک بوت ولینگتون استفاده شده تا یک در را بازنگه دارد،کفش هایی که توسط بندهایشان به تیر تلفن آویزان هستند و یک دستکش گمشده روی نرده. با قاب هایی شامل مداخلات یا فعالیت های انسانی، تصاویر منفردی را در یک مجموعه گردهم جمع می کند که کمتر به آنها توجه و اهمیت داده شده اند. شاید تعجب آور نباشد که ؛ منتقدان پروژه ونت ورث را با اشعار ویلیام کارلوس ویلیلم William Carlos Williams مقایسه می کنند؛ نویسنده مایکل برسول Michael Bracewell مشاهده می کند ، همانطور که کارلوس خیلی وابسته بود به چرخ دستی قرمز، ونت ورث هم ، شما احساس می کنید که همه چیز و هیچ چیز به هم چسبیده اند در ظرافت و آرامش زیاد، از این کنار هم بودن اشیا و بی ارزش در صحنه سازی.
به این طریق، “Making Do and Getting By” ساختار پیش پا افتاده دنیای مدرن را دوباره پیکربندی می کند. دنیای باز سازی و مرتب شده با انرژی الکتریکی محسور کننده است.

ونت ورث این مجموعه را برای اولین بار در سال 1978 در مجله Artscribe به نمایش گذاشت. او می نویسد، من هفت سال پیش شروع کردم به یادداشت برداری به وسیله دوربین، از موقعیت هایی که من رو جذب می کردند. درواقع فقط به عنوان یادآوری شخصی.با گذشت زمان او متوجه شد آنها عکس هایی از نحوه قراردادن اشیا توسط مردم بودند. برخی از مضامین و الگوها به وضوح در طرح کلی ظاهر (دیده) می شوند. نگاه او بارها و بارها گواهی است از تدبیر منحصر به فرد و هوش مادی بالا؛ به طور مثال، کمبرول، لندن نشان می دهد که چگونه کسی با قرار دادن یک شکلات بین زنگ و زبانه ، آن را ساکت می کند. او همچنین تمرکز کرده روی آنچه شرح می دهد مثل : خط های هم تراز، تکیه دهنده ها، نگه دارنده ها، جدا کننده ها، نگهدارنده ها، مسدود کننده ها. در مواجه با چیدمان هایی که در خیابان وجود دارند و خصوصیات اصلی مجسمه سازی. به عنوان مثال West Hampstead ، لندن (نگاه کنید به تصویر 1) ، یک راه پله را به طور مکرر ، تقریباً به صورت ریتمیک ، با تخته های چوبی مسدود شده به تصویر می کشد. موضوع دیگری که منحصرا مربوط به اوست، چیزهایی هستند که او به آنها می گوید: پیام های ناچیز ، خواه یک سیگنال مودبانه، یک دعوت ملایم یا یک دستورالعمل سختگیرانه مانند آنچه در لندن ۱۹۹۹ که از بازدیدگنندگان خواست تا برای مدت طولانی زنگ را فشار دهند. نتیجه آن یک مجموعه گسترده با الگوهای تکراری و ارجاعات متقابل است که ونت ورث آن را به «یک میسلیوم پیچیده از الیاف متقاطع» تشبیه می کند.

هنگامی که ونت ورث این مجموعه را در Artscribe منتشر کرد ، احساس نیاز کرد تا خود را به عنوان یک مجسمه ساز معرفی کند ، نه یک عکاس.او ادعا کرد «صلاحیت کمی دارد “ و گفت که عکس های او «از نظر فنی خوب نیستند». سخنان وی به مواردی اشاره داشت که اد روشا Ed Ruscha ، هنرمند آمریکایی ، از کار خودش استفاده کرده بود : «عکسهایی که من استفاده می کنم» هنری «نیستند . . . آنها چیزهای بیش از عکس فوری نیستند.» همانطوری که آنا دزوز Anna Dezeuze ، مورخ هنر اشاره می کند، تصمیم برای اولین بار نشان دادن مجموعه در Artscribe می تواند آن را هم تراز «با استفاده از عکاسی مفهومی در مجلات منتشر شده توسط هنرمندانی مانند دن گراهام Dan Graham و رابرت اسمیتسون Robert Smithson یا در کتاب های هنرمندانی مانند Ed Ruscha یا Sol LeWitt’s” دانست . کارهای ونت ورث غالبا در چارچوب کارهای عکاسی مفهومی بین سالهای ۱۹۶۰ و اوایل ۱۹۷۰ مورد بحث قرار می گیرند که عمدا از عکاسی به صورت سرسری، روشی جهت پرورش زیبایی شناسی آماتور استفاده می کردند.

با این حال ، ونت ورث خود را به چهره ای تابناک در تاریخچه تاریخ عکاسی تبدیل کرده است.
ونت ورث ادعا می کند : بسیاری از عکس هایی که می گرفتم را درک نمی کردم. کارهای واکر اونز Walker Evans کمک کردند به تایید آنچه آنها بودند. واکر اونز به سبکی مشهور است که بی پرده ، اقتصادی ، پیشرو و غیر احساسی توصیف می شود. سرپرست موزه ، جان سزارکوفسکی John Szarkowski به طور شاعرانه ای به عکس های واکر اونز برچسب واقعیت برهنه را زده است. در واقع، سزارکوفسکی ادامه می دهد؛ در نگاه اول به نظر می رسد ؛بیشتر مناسب دفتر حسابداری هستند تا هنر، اما آنالیز بیشتر آنها را بسیار غنی از محتوای بیانی نشان می دهد. به همین ترتیب ، تصاویر ونت ورث آماتور نیستند بلکه به شدت عمدی و با ظرافت انتخاب ، اندازه گیری و جدا شده اند ، شبیه همان سنت «واقعیت های برهنه» واکر اونز.

هنگامی که ونت ورث برای اولین بار در سال 1971 شروع به گرفتن عکس کرد ، او نمی دانست که این پروژه به مدت طولانی ادامه خواهد داشت. با گذشت زمان عمل مشاهده و عکاسی اجباری شده بود
Anna Dezeuze اشاره می کند که که چگونه ونت ورث بارها و بارها این فرآیند را به نیازها و عملکردهای بدن مرتبط می کند ، و آن را «رژیم» خود توصیف می کند. ونت ورث در گفتگو با مارک لیتگو Mark Lythgoe ، دانشمند مغز ، ارتباط بیولوژیکی بیشتری کشف کرده است. با مشاهده اینکه چگونه برخی از تصاویر مجموعه او را نیش گون می گیرند، لیتگو توضیح می دهد که چگونه «مغز ما به برخی افکار یا رویدادها پاداش می دهد» که برای بقای ما به عنوان یک نوع حیوان مهم است. او ادامه می دهد، «این همان چیزی است که هنر بزرگ را می سازد: هرکسی می تواند چیزی را ببیند که همه ما می توانیم آن را شرح دهیم ، که عموما همان ناحیه مغز مان را روشن کند. این همان کاری است که عکسهای شما برای من انجام می دهند. «

– کتاب : اطلس جهانی عکاسی خیابانی

– صفحه :  131-130  

– نویسنده : جکی هیگینز

– ترجمه : عارف خدابنده

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

یک وبسایت یا وبلاگ در WordPress.com بسازید قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: