مردم چرا با وجود اتکا به نفس بالا، هنوز مضطرب و افسرده اند؟

در دهه 1950میلادی (1330 شمسی) فقط 12 درصد نوجوان ها با جمله ی « من آدم مهمی هستم » موافقت می کردند، اما در اواخر دهه 1980 میلادی (1350 شمسی)، این میزان به 80 درصد ارتقاء یافته است و‌ هم اکنون با وجود شبکه های اجتماعی مانند اینستاگرام و تویتر این میزان به بیشترین حد خود رسیده است و‌ کمتر کسی را امروز مشاهده می‌کنید که حساب کاربری نداشته باشد و همچنین باور مهم بودنی نداشته باشد و خود را فرد تأثیر گذاری نپندارد یا درباره هر موضوعی واکنش نشان ندهد ، اما وجود مردمی که اتکا به نفس بیشتری پیدا کرده اند با وجود مردمی که مضطرب و افسرده اند، همخوانی ندارد.

افراد دارای اتکا به نفس بالا، دو دسته هستند؛
در دسته اول، اتکا به نفس بالا به پیامدهای مثبت منجر شده و با خوشبختی، اعتماد به نفس، انتقاد پذیری، قابلیت دوست یابی و مانند این ها همراه بوده است (اتکا به نفس سالم).
اما دسته ی دیگری هم‌ هستند که به همان اندازه اتکا به نفس دارند ولی به خشونت، نژادپرستی، بی اعتنایی به دیگران و شکست در روابط عاطفی گرایش دارند (اتکا به نفس نا سالم یا خودشیفتگی).

پس افزایش اتکا به نفس سالم ، با افزایش سطوح اضطراب صحت ندارد. بلکه افزایش اضطراب توأم با افزایش اتکا به نفس سالم ناسالم یا خودشیفتگی بوده و ریشه این دو مشترک است. هر دو در نتیجه ی افزایش عاملی به نام « خطر ارزیابی اجتماعی » (توضیح بیشتر در ادامه مطلب) به وجود می آیند.

اموری که به‌نوعی به « خطر ارزیابی اجتماعی » ( مثل تهدید اتکا به نفس یا موقعیت اجتماعی ) مربوط است و در آن دیگران می توانند عملکرد ما را قضاوت کنند، به ویژه زمانی که نتیجه ی این عملکرد قابل کنترل نباشد، باعث ترشح بیش تر و قابل توجه تری از هرمون کورتیزول (هرمون ایجاد کننده استرس) می شود تا مواردی که این تهدید ها را نداشته باشد. در واقع به گفته این افراد « انسان ها به حفظ شخصیت اجتماعی شان گرایش دارند و‌نسبت به تهدیدهایی که ممکن است شخصیت یا موقعیت اجتماعی شان را به خطر بیندازد، حساس اند. » این تهدید ها مواردی هستند که احتمال از دست رفتن اتکا به نفس انسان را ایجاد می کنند مثل :
وجود نظاره گر؛ احتمال مقایسه شدن مثل کم آوردن امتیاز نسبت به دیگران؛ یا ضبط و‌فیلم برداری شدن داوطلبان که به منزله ی امکان ارزیابی تأخیری عملکردشان است.

این مطلب گویای این حقیقت است که تهدیدهای ارزیابی شدن در اجتماع مهم ترین عوامل استرس زای ماست (که زیاد تحت تاثیر عوامل استرس زا بودن برای بدن و سیستم های فیزیولوژیکی آن، از جمله سیستم قلبی-عروقی و ایمنی زیان بخش است ) و به خوبی با شواهد افزایش اضطراب توأم با حالت تدافعی خودشیفتگی و باور کاذب از خود (اتکا به نفس ناسالم) همخوانی دارد.

اما راه چاره یا درمان چیست ؟
تمرین از بین بردن این ترس ارزیابی و قضاوت شدن توسط مردم. که این‌ کار سرانجام خود باعث خوشبختی، اعتماد به نفس، انتقاد پذیری، قابلیت دوست یابی، پیشرفت و لذت بیشتر از زندگی خواهد شد.

arefkhodabandeh.ir

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

یک وبسایت یا وبلاگ در WordPress.com بسازید قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: