جیلیان ورینگ ( Gillian Wearing )

هنرمند بریتانیایی جیلیان ورینگ، به دلیل تلاش در مستند کردن اعترافات افراد عادی مشهور است. این جذابیت برای او از زمانی آغاز شد که از دانشگاه گلداسمیتس لندن (Goldsmiths, University of London) فارغ التحصیل و با یک دوربین به خیابان های پایتخت رفت. نتیجه آن یک مجموعه سمبولیک شد با هدف “ نشانه هایی که می گویند تو چه چیزهایی می خواهی به دیگران بگویی، نه نشانه هایی که می گویند دیگران چه می خواهند تا تو بگویی »  که  کار حرفه ای ورینگ با آن آغاز و در برنده شدن جایزه ترنر (Turner Prize) در سال 1997 نقش داشت.

مجموعه ”نشانه ها» افراد با سن و جنسی متفاوت را از جنبه های بسیار متفاوت زندگی به تصویر می کشد. با این حال، همه به یک شیوه قاب بندی شده اند؛ از همه آنها در حالتی که یک برگه را نگه داشته اند و روی آن (بنا به درخواست هنرمند) چیزی نوشته اند که فکر می کردند در آن لحظه برایشان مهم است آز آنها عکس گرفته شده است. تاکتیک ساده ورینگ، سنت مستند را دگرگون کرد؛ او به صورتی متفاوت به مردم در یک رسانه صامت، صدا قرض داد . مورخ هنری برنارت شوونک (Bernhart Schwenk ) می گوید «هر تصویر نه تنها یک پرتره (portrait) است ، بلکه یک عکس از خودش (self-portrait) نیز هست. » این دست نوشته ها شغل نویسنده هایشان را آشکار می کنند. من واقعا عاشق رجنت پارک (Regent’s Park) هستم (نگاه کنید به تصویر 3) جذب دو نفر در سازمان صلح جهانی (Work Towards World Peace)(نگاه کنید به تصویر 2) گریه پلیس شهر برای کمک (نگاه کنید به تصویر 4). به هر حال درباره قدرتمندترین قطعه ها، خود ورینگ می گوید  «وقتی شما چیزی را احساس می کنید که کسی به آن اعتراف می کند.»

«اعتراف» یک تاجر که من ناامید هستم (نگاه کنید به تصویر 5) از همه تند و تلخ تر و به ظاهر معتبرتر است زیرا در تضاد مستقیم با بیرون مناسب ، دلپذیر و پیشرفته او قرار دارد. ورینگ به یاد می آورد چطور هیجان اش  بعد از اینکه  عکس را گرفت خاموش شد، در واقع فکر اینکه او دقیقا چه می خواهد و همچنین بیش از حد فاش شدن یک موضوع او را نگران می کرد. من ناامید هستم ( و همچنین بقیه مجموعه به طور گسترده ) نابرابری بین چهره ها را در افکار عمومی و افکار خصوصی آشکار و منعکس می کرد. ورینگ می گوید: «آنچه مردم به عنوان ماسک انسانی خود طراحی کرده اند ، کاملاً متفاوت از آن چیزی است که در درون هستند.» این مرد شاید اعتراف عمومی خود را یک تجربه ناخوشایند بداند؛ مطمئناً باعث تعجب و شاید اضطراب بیننده هم می شود. با این حال، این مجموعه به ورینگ ایده هایی داد که تا به امروز راهنما و الهام بخش او بوده اند؛ او می کوید این کار «مرا در مسیر فکر کردن در مورد صحبت های درونی افراد قرار داد و متوجه شدم که همه مردم داستان دارند؛ همه یک راز دارند یا همه به چیزی رسیده اند که شما فقط با یک ملاقات کوتاه با آنها نمی توانید آن را درک کنید. «

– کتاب : اطلس جهانی عکاسی خیابانی

– صفحه :  124-125  

– نویسنده : جکی هیگینز

– ترجمه : عارف خدابنده

t.me/aref_khodabandeh

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

یک وبسایت یا وبلاگ در WordPress.com بسازید قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: