آنا کارولینا فرناندز ( Ana Carolina Fernandes )

عنوان مجموعه عکس Mem de Sá 100 یک آدرس در لاپا (Lapa) است، یکی از همسایه های شهر ریو دو ژانیرو که به زندگی شبانه اش مشهور است  .این نام  به خانه لوانامونیز (Luana Muniz) اشاره دارد، یک ترنس (افرادی هستند که دارای هویت جنسیتی متناقص از روح و روان خود هستند) است که در کلبه ای محلی کار می کند و دارای تأثیر قابل توجهی در جامعه اطرافش است .

او  اتاق های زیبا، بزرگ و خانه های هرزه رو را به همکاران و دوستان خود اجاره می دهد . لوانامونیز که یکی از دوستانش عکاسی برزیل به نام آنا کاریولین فرناندز است را به  Mem de Sá 100   دعوت می کند. برای دوسال آنها با هم زندگی می کردند و از میان قاب لنز فرناندز، آنها در حال رفت و آمد و انجام نمایش های مختلفی بودند که در خانه صورت می گرفت.

نتیجه آن مجموعه عکسی شد که جهانی را که به ندرت دیده می شد و صدای گروهی از مردم که کمتر شنیده می شد را آشکار کرد. فرناندز  زیبایی و احساسات بدن هایی را که انعکاسی از هر دو جنس بودند کشف و در نهایت قابلیت انعطاف پذیری جنسی آنها را فاش کرد . فرناندز می گوید: «ابهام دو جنس ، یعنی  زن و مرد، هر دو در یک شخص، همیشه مرا مجذوب می کرد» «این مجموعه بدون اجازه لوانا امکان پذیر نبود. او کلید بود. «

فرناندز در ابتدا به عنوان یک عکاس خبری آموزش دیده بود و برای دو دهه، او برای بسیاری از مجلات و روزنامه های مهم برزیل، از جمله بزرگ ترین و گسترده ترین روزنامه آن ، Folha de S. Paulo  کار می کرد. به هر حال، در سال 2008، او از آن خارج شد. او به یاد می آورد: “ عکاسی خبری دیگر من را راضی نمی کرد.” «من می خواستم داستان های خودم را به صورت عمیق تر و دقیق تر بگویم.» از روی شانس او مونیز (Muniz) را ملاقات کرد. آنها همدیگر را از سالها قبل می شناختند و زمانی که در این فرصت همدیگر را دیدند ، فرناندز  دنبال یک موضوع برای عکاسی می گشت.

مونیز او را در یک شب جمعه، وقتی همه دخترها برای شیفت شب شان درباشگاه ها لباس می پوشیدند، دعوت کرد . فرناندز به یاد می آورد : «من البته دوربین را با خودم برده بودم اما آن را در کیفم نگه داشتم .”  او احساس کرد برای اولین بار باید اعتماد سوژه هایش را به دست آورم. «این اتفاقی بود. . .  دختر های مختلفی را در خانه و خارج از آن در حالی که روی صندلی کاملا آرام نشسته بودم تماشا می کردم . » به هر حال، قبل از اتمام شب موفق شد اولین عکس خود را بگیرد.»22 آوریل 2011؛ این اولین روز پروژه بود. «

تقریبا تمام عکس ها در هنگام غروب آفتاب گرفته شده اند. ساعت 6:19 صبح، 7:45 صبح، 5:17 صبح، 5:41 صبح، 6:00 صبح؛ این ها زمان هایی هستند که برخی از تصاویر گرفته شده اند. من متوجه شدم این زمانی است که دخترها آرامش بیشتری داشتند:  از خواب بیدار می شدند، دوش می گرفتند و به خودشان می رسیدند. » تصمیم فرناندز برای استفاده نکردن از فلاش و محدود کردن خود به نور محدود محیط، زیبایی شناسی بسیار خاصی ایجاد کرده است. به نظر می رسد قاب های عکس هایش با سرزندگی و رنگ می تپند. با این حال لبه ها ملایم هستند، تقریبا نامنظم و تار و جزئیات در سرتاسر صفحه شناور به نظر می رسند.

بیان روان، یکی از احساسات کلی است؛ یک مفهوم که آشکار می کند؛ چگونه احساس جنسیتی و در واقع هویت، ساخته، اجرا و تغییر می یابد. هنگامی که مجموعه «Mem de Sá 100» در نهایت در سال 2013 به پایان رسید، در گالری هنری محلی ریو نمایش داده شد. فرناندز شب افتتاح را به یاد می آورد، «تمام دختران آمدند و به خود و کارهایی که ما با هم انجام داده بودیم افتخار می کردند. آنچه که برای من در مورد این پروژه بیشتر ارزش دارد این است که آنها به من اعتماد کردند و هنوز هم می کنند. «

– کتاب : اطلس جهانی عکاسی خیابانی

– صفحه :  110-111  

– نویسنده : جکی هیگینز

– ترجمه : عارف خدابنده

aref_khodabandeh@

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

Create a website or blog at WordPress.com قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: