کلودیا جگواریب ( Claudia Jaguaribe )

ریو دو ژانیرو اغلب به عنوان مکانی بین کوه و دریا توصیف می شود: یک محور که در آن برج ها و شهرک های عمودی زیاد می شوند. رنگ های درخشان جواهرات و جزئیات فوق العاده واقعی، برای ایجاد یک زیبایی شناسی گمراه کننده ترکیب شده اند.

هنوز چیزهای غیرطبیعی درباره چشم انداز این شهر وجود دارد؛ آنها ناامیدی و بی ثباتی ایجاد می کنند. البته ما درک می کنیم که در هر اجتماعی، چیزهای عجیب و غریب وجود دارد. در واقع، هر اجتماعی یک مجموعه از تعداد زیادی تصاویر منحصر به فرد است. در مجموعه عکس » Rio: Entre Morros » ، کلودیا جگواریب به طرز ماهرانه ای قاب ها، زاویه ها، و تخیلات خود را در عکس ها قرار داده است تا مناظری از شهر را که کاملا درست نیستند ایجاد کند. این مجموعه عکس با تفسیرهای مختلفی روبرو شده است. بعضی آن را به عنوان یک نقد از رشد بی رویه شهرک ها در ریو خوانده اند. آنتونیو گونسالوفیلو می نویسد:  » کلودیا جگواریب در مجموعه عکس » Entre Morros » نشان می دهد، چطور مناظر خودشان را به نقطه ای غیرقابل تشخیص تبدیل کرده اند . . . تبدیل به برزخی از دلالان املاک که از تخریب کنندگان زیست محیطی هستند .“ جگواریب یک دیدگاه جایگزین ارائه می دهد: » ریو من- ترکیبی از تصاویر واقعی و ساختگی- برای من بیشتر در ارتباط با اینکه ما چگونه در شهر ساکن شدیم و آن را فهمیدیم  به نظر می رسد.  » او امیدوار است تصاویرش، تجربه زندگی شهری را منتقل کنند. صحنه های بی همتای او قطعا همه جانبه هستند؛ آنها تماشاگر را دعوت می کنند تا زمان خرید،  مناظر به تصویر کشیده شده را رمزگشایی کنند.

جگواریب در ریو به دنیا آمده و بزرگ شده بود، اما او شهر را قبل از رو درو شدن با مجموعه عکس » Entre Morros “ ترک کرد. در سال 1989، به دلایل حرفه ای و شخصی مربوط به شغلش، تصمیم گرفت تا به سائو پائولو جابه جا شود. به هر حال، او از آن زمان به بعد تغییر کرد و بازگشت تا به خانواده اش سر بزند.او می گوید «من همیشه پرواز می کنم»، و این به دید من از شهر و روشی که از آن عکس بگیرم تاثیر گذاشته است. ما فقط از بالای آسمان می توانیم این مکان خارق العاده را کامل ببینیم و بفهمیم. ایده این مجموعه عکس زمانی شکل گرفت که او روزی با هیجان گفت اگر بتواند یک تصویر شامل هر دو زاویه دید، یعنی از روی زمین و بالای آسمان ایجاد کند، خیلی عالی خواهد شد. با یک راهنما، به تپه ها رفت، به زمین های خشن و یاغی محله های فقیر. با وجود فضای عصبی و هیجان زده محله های فقیری مثل Rocinha که بزرگترین محله در ریو است، کودکان محلی به گرمی و صمیمیت با آنها برخورد کردند و بنابراین جگواریب هم از آنها عکاسی کرد. پس از پوشش دادن زمین از آسمان توسط هلی کوپتر، او هر دو دید از زاویه پرنده و دید از روی زمین را باهم ترکیب کرد. «آزمایش و خطا خیلی زیاد بود و خیلی زمان می برد تا ترکیب ها مشخص شوند که چگونه اند و چه قسمت هایی باهم ارتباط دارند: شبیه به یک پازل“. آثار هنری نهایی،  شامل زندگی کودکان در حال بالا رفتن و بازی کردن هستند، اما مهم تر اینکه آنها علاقه به منظره جلو را فراهم می کنند، از این رو نماهای برجسته این شهر چشم انداز هستند.

– کتاب : اطلس جهانی عکاسی خیابانی

– صفحه : 105 – 104

– نویسنده : جکی هیگینز

– ترجمه : عارف خدابنده

https://t.me/aref_khodabandeh

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

Create a website or blog at WordPress.com قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: