آندرِ بوش (Andrew Bush)

در نگاه اول، با برانداز کردن این پرتره ها به نظر می رسد که رانندگان در ترافیک، در تقاطع ها یا ایستگاه های پارک شده، درانتظار هستند.

با این وجود، با بررسی نزدیک تر، یکی از نشانه های  حرکت را می بیند: پس زمینه ها در سراسر قاب کشیده شده اند، چرخ های چرخان هم تقریبا تار شده اند. در حقیقت، هر یک از تصاویر مجموعه «Vector Portraits» با سرعت بالا گرفته شده اند، با سوژه وعکاس در حال رانندگی تا  سرعت ۶۰ مایل در ساعت. آنها تصاویری ازمردم در سرعت هستند، چشم اندازی متفاوت درخیابان ها و بزرگراه های شهری لس آنجلس  .

آندرِ بوش، متولد میسوری، می گوید: «ایده برای این مجموعه به راحتی آمد». «زندگی شما در لس آنجلس، توسط اتومبیل و چند عابر پیاده احاطه شده است.» بوش دوربین مدیوم فرمت خود را به درب مسافر در خارج از ماشینش نصب کرد و آن را تنظیم کرد تا وقتی او در حال رانندگی و جستجو در محوطه های لس آنجلس است به افراد شلیک کند. او می گوید: «مهم نبود کجا می روم ، من تا زمانی که نور بود، رانندگی می کردم.”  «من احساس میکنم که یک حالت به من اجازه داده بود تا چیزی را درباره شیوه زندگی امروزی در جهان بود را ثبت کنم.»

نشانه های مختلفی او را به خانه و دنبال ماشین ها می برد : رنگ های روشن، مدل های خاص، حرکت ناپایدار. بوش اشاره می کند، من فهمیدم راننده ها یک مطالعه شخصیت فوق العاده هستند، و همینطور من می توانم هر کاری انجام دهم تا ماشینم را طوری تنظیم کنم که هر تصویری خواستم را بتوانم بگیرم. » به منظور ثبت بی سرو صدا و بدون جلب توجه ، او فهمید که مجبور است در کنار وسیله نقلیه هدف خود حرکت کند و حرکت و سرعت او را تقلید کند. او به یاد می آورد، «من با ایده حرکت موازی با شخص دیگری که در کنار من بود، به عنوان راهی برای نفوذ در دنیای آنها، محسور شدم».

در تمام تصاویر، رانندگان با قیافه هایی خشک، بی حرکت شده اند:   همه رو به غرب، بیشتر به صورت نیم رخ. قاب ثابت است ، بوش تمایل به قطع کاپوت خودرو و دم آن داشت. تکرار ثابت یک رویکرد علمی تفاوت بین جزئیات را برجسته می کند و نشان می دهد . بوش حتی برخی جزيیات تصاویری را که ثبت می کرد از جمله: سرعت، مکان و زمان را  به عنوان نقاط داده در دنیای واقعی یادداشت می کرد. با این حال، بوش به روش خود به عنوان «هدف ناچیز» اشاره می کند و البته گاهی عناوین شاعرانه ای نیز برای توصیف آن بیان می کرده از جمله: مانند شخصی که در دهه قبلی هزاره گذشته رانندگی می کند (که مکان آن ناشناخته است). علاوه بر این، زمانی که تصاویر به طور گسترده ای کنار هم قرار می گیرند، سبک تکراری آنها، یک الگوی همپوشی و ریتمیک است که به انتزاع نزدیک می شود.

در نهایت، این مجموعه در مورد مسائل مربوط به حریم خصوصی در فضای عمومی سخن می گوید. مردم تمایل دارند در محوطه های محرمانه فضای داخل ماشین های خود مانند یک پیله کرم ابریشم  به صورت نامحسوس احساس راحتی کنند، اما شاید ما بتوانیم این فضا را از بین ببریم. در حقیقت، بوش توانست همه انواع عادت های مردم لس آنجلس را که  برای انجام در فضای عموم ناخوشایند بودند؛ از آواز تا رقص و بوسیدن را ثبت کند؛ او می افزاید: «هر چیزی که در زیر آفتاب اتفاق می افتاد، به ویژه اگر بیش از یک نفر در ماشین بود.” با این حال، چند نفری از سکوت لنز بوش با خبر شدند؛  چند نفر که سرشان را چرخاندند  ولی زمانی برای آمدن به خودشان نداشتند (تصویر ۶ را ببینید).   بوش با قرار دادن سوژه ها در معرض فلاش هنگام تصویر برداری ،  تصاویری را ایجاد کرد که نفوذ ما را برجسته می کنند  ؛ او مثل یک فضانورد،  دیده نشده ها را از کنار تماشا می کرد و سوژه ها را ناگهانی به سیخ می کشید.

 

– کتاب : اطلس جهانی عکاسی خیابانی

– صفحه : ۶۳ – ۶۲

– نویسنده : جکی هیگینز

– ترجمه : عارف خدابنده

https://t.me/aref_khodabandeh

 

 

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

یک وبسایت یا وبلاگ در WordPress.com بسازید قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: