فیلیپ لورکا دی کورسیا (Philip-Lorca Dicorcia )

فیلیپ لورکا دی کورسیا ، چهار گوشه زمین را در جستجوی خیابان های پر سر و صدا و شلوغ سفر کرده است. به هر حال، شهرت فعلیش را از نیویورک در (دقیقا شلوغ ترین تقاطع آن، میدان تایمز) برای مجموعه شناخته شده اش با نام «سر ها” در سال ۲۰۰۰ بدست آورد. مانند عکاسان خیابانی گذشته شهر، از رابرت فرانک تا گری وینوگراند، دی کورسیا هم پیاده ها را بی اطلاع آنها ثبت می کرد. با این حال رویکرد او را به سختی می توان تحت عنوان سنتی توصیف کرد. او دوربین ۳۵ میلیمتری دستی خود را به نفع یک دوربین قطع بزرگ کنار گذاشت؛ آن را بر روی سه پایه نصب کرد و قاب های گذرا را توسط یک لنز تله از فاصله بیست فوتی ثبت می کرد. دی کورسیا همچنین از یک دستگاه روشنایی که خودش اختراع کرده برای سوژه های خیابانی استفاده می کند تا آنها را از دست ندهد. هر زمان کسی جالب به نظر برسد ، او شاتر را فشار می دهد و یک سیگنال رادیویی نور را به فلش می فرستد.

سر ۲۴ # (تصویر را ببینید) به این روش ساخته شده است. همراه با هر تصویر دیگر در مجموعه، آن را می توان به عنوان یک طرح اولیه از ژانر مستند خیابانی مشاهده کرد؛ با این حال، این عکس به طور مسلم صحنه پردازی شده است. منتقد دیوید کمپنی می گوید که چگونه مردم به طور ناخواسته در یک نمایش پیش ریزی شده از چراغ قوه گام بر می دارند و یک تصویر را ایجاد می کنند که بین واقعیت ظاهری و «نمایش سینمایی و پرتره مشهور» در نوسان است. نور هایی که استادانه ساخته شده اند ، چنان پرتوهای قوی را هدایت می کنند که نه تنها چهره موضوع را روشن می کند، بلکه آن را به تاریکی هم نزدیک می کنند. مثل نقاشی های سیاه قلم ، سوژه را در میان جمعیت روشن می کنند و یک پرتره با احساس ملموسی از درام ایجاد می کنند. دی کورسیا این را به عنوان » جلوه ظاهری سینمایی از یک رویداد عادی» توصیف می کند؛ در واقع زن در سر ۲۴ به طور مستقیم از یک فیلم به نظر می رسد. همانطور که در بسیاری دیگر از موضوعات دی کورسیا، چشم های زن در جای دیگری هستند؛ چهره اش سست است، اینها نشان دهنده یک عبارت غلط هستند. او می گوید، «آنها کمتر از محیط اطرافشان آگاه هستند، ظاهرا در خودشان گم شده اند.” در نهایت، آنها به ما یادآوری می کنند که متوجه وجود عکاس نبوده اند. به نوعی، مجموعه «سر ها» ، یادآوری از مجموعه مشهور واکر اونز است، که از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۱،در متروی نیویورک با یک دوربین پنهان در زیر پالتو خود عکس هایی از مسافران می گرفت. مانند اونز، دی کورسیا تصاویری از مردم همه جا بی خبر را “سرقت کرد” اما، بر خلاف اونز، او دوربین خود را پنهان نمی کرد. او اعلام کرد «من هرگز اجازه نمی گیریم. . . . من مطمئن نیستم که دوست دارم این اتفاق برای من رخ دهد، اما من حق خود را برای انجام این کار را حفظ می کنم “. در جهان که از طریق دوربین های نظارتی اشباع شده است، به نظر می رسد حریم خصوصی در یک فضای عمومی، اگرهمیشه وجود داشته است، در حال حاضر یک امتیاز از دست رفته است.

– کتاب : اطلس جهانی عکاسی خیابانی

– صفحه : ۴۶

– نویسنده : جکی هیگینز

– ترجمه : عارف خدابنده

https://t.me/aref_khodabandeh

9

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

یک وبسایت یا وبلاگ در WordPress.com بسازید قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: