نیکی اس لی (Nikki S.lee)

نیکی اس لی به سختی یک عکاس خیابانی در قالب سنتی است. در حقیقت، کار او بیشتر نمایش هنری است، همان چیزی که عکاسی است. به هر حال، تصاویر او در شهر ریشه دارند؛ اجزای خود را از خیابان ها بر می دارد. لی مجذوب خرده فرهنگ های رنگارنگ و متنوع شهری است. او دراولین سری خود به نام «پروژه ها»، شبیه قهرمان زلیگ وودی آلن تغییر شکل داد؛ تصاویر ژست های او را در اشکال متعدد در گروه ها اجتماعی مختلف نشان می دادند. گرچه او طول و عرض جغرافیایی ایالات متحده را سفر کرده است، اما بیشترین الهام را در نیویورک پیدا کرد. در آنجا، او خودش را درمیان یک جامعه متنوع با همسایگی های رنگارنگ یافت و خودش را به اشکال مختلفی تغییر داد ( از لزبین های گرینویچ روستای به یوپیای خیابان ۵ ، تا هیسپانیک هارلم اسپانیایی  تا مدلباس های ژاپنی روستای شرقی). هر پروژه، هر تاثیری، در سلولوئید ضبط می شود.

لی یا همان » لی سانگ هی » در یکی از روستاهای کوچک بخش کی چانگ، کشورکره جنوبی متولد شد. وقتی او در سال ۱۹۹۴ به نیویورک رسید، به تازگی از دانشگاه هنر چانگ آنگ کره جنوبی در رشته عکاسی فارغ التحصیل شده بود، او خیلی زود در یکی از دوره های ارشد عکاسی در دانشگاه نیویورک شرکت کرد. به هر حال، قبل از انجام این کار، او تصمیم داشت تا نام خود را تغییر دهد. یکی از دوستان برای او لیست نام های آمریکایی را فرستاد و » لی سانگ هی » تبدیل شد به » نیکی اس لی «. این داستان اشاره می کند به علاقه لی برای یک داستان جدید؛ به طرز عجیب و غریبی، او بعدا کشف کرد که تمام نام های موجود در لیست از نسخه اخیر وگ گرفته شده بودند و او نام فردی را انتخاب کرده است که روزانه لباس مبدل می پوشیده : مدل لباس، خانم نیکی تیلور.

او مجموعه «پروژه ها» را برای مدرک کارشناسی ارشد خود در نظر گرفته بود. لی در سال ۱۹۹۷ در حالی که ، کلاه گیس بور بر سر و پاشنه های کشنده و آرایش غلیظی که او را به عنوان یک مرد زن نما  داشت مجموعه «پروژه ها» را برای نفوذ در یکی از انجمن های مصرف مواد در کلاب شبانه ننگینی به نام مادر در چلسی ،منهتن ،  شروع کرد. لی با پوشیدن لباس های احمق ها سعی می کرد با ظاهری متفاوت بیرون برود. در همان سال پروژه «Drag Queen» به پروژه «Punk” و پروژه «Young Japanese”و پروژه «Lesbian» و پروژه «Tourist»  پیوست. سال بعد پروژه «Hispanic» و پروژه «Yuppie» و پروژه «The Swingers» آمدند. تصاویر حاصل شده توجه یک گالری در نیویورک را جلب کردند و » لی» بلافاصله یک نمایش انفرادی ارائه کرد. لی به یاد می آورد ، «این سال ۱۹۹۹ بود؛ من هنوز یک دانشجو بودم و اولین غریزه من رد کردن بود. به هر حال، من در مورد صاحب گالری تحقیق کردم. » این نمایش کار او را آغاز کرد و پروژه های موفق تر از آن زمان به بعد بودند. آخرین پروژه  «Hip-Hop» در سال ۲۰۰۱ بود .

هر «پروژه» دقیقا مورد تحقیق قرار می گرفت. در مورد هدف قرار دادن یک گروه، لی به مدت بیش از سه ماه آنها را تحت نظر داشت. او مانند یک بازیگر ماهر، الگوهای گفتاری و حرکات را تمرین می کرد . او شخصیت مدنظر خود را مطالعه می کرد؛ به فروشگاهای خرید می رفت تا نگاه خود را تقویت کند. مانند یک حرفه ای به تمام معنا ، لباس مبدل او هیچ کم و کاستی نداشت؛ او موهای خود را رنگ می کرد، رژیم های لاغری می گرفت، وزن خود را کم و زیاد می کرد، چهره اش را سالخورده می کرد و حتی رنگ پوست خود را تغییر می داد. هنگامی که گروهی را انتخاب می کرد، هرگز لباس مبدل باعث نمی شود یادش برود که هنرمند است و همیشه در مورد اهدافش صریح بود. به عنوان مثال، هنگامی که او «دوست دختر جعلی» خود را برای پروژه لزبین به دست آورد، به یاد می آورد، «او می دانست که من می خواهم چه کار کنم، بنابراین او واقعا برای کار تمرین می کرد. . . . ما هر دو این کار را انجام دادیم. » هر پروژه همکاری مشابهی را نشان می دهد: همه پای کار هستند.

به عنوان شواهد بیشتر از همکاری، لی یکی از اعضای باند را انتخاب می کند تا عکس بگیرد. لی هدفمند از یک دوربین عکس فوری استفاده می کند، زیرا او می گوید: «مردم با آن آشنا هستند و آنها عصبی نمی شوند. «  راسل فرگوسن ( منتقد ) می گوید که چگونه این تصمیم تصاویری را ایجاد کرد که «عکس های فوری آماتوری“ هستند؛ آنها «بی هنری» را که مثل » واقعیت» است برای بیننده ها نشان می دهند. اغلب اوقات آنها با علامت تاریخ که معمولا با دوربین های ارزان قیمت روی عکس ها ایجاد می شود هستند. فرگوسن اضافه می کند، اقدام به ارائه «علامتی از واقعیت ،از خاصیت زمان و مکان، شواهدی از یک لحظه دقیق زمانی که یک گروه از مردم با هم بودند». فرایند کلی یک عمل متعادل جایی است بین اینکه او کنترل را کجا نگه می دارد و کجا آزاد می کند. بنابراین، هرچند که دوربین را به شخص دیگری داده بود، اما خود لی طراحی و مشخص می کرد مکان، زمان، حالت، اجرا و لحظه را .

لی متهم به داشتن بیماری روانشناختی (egomaniac) شده است. او اذعان می کند «من به خودم علاقه مند هستم «. «تغییر خودم بخشی از هویت من است. هویت من هرگز تغییر نکرده است. من فقط با تغییر شکل بازی می کنم. » به هر حال، بازجویی او و خیلی از چهره هایش مفهوم های زیادی برای اینکه ما چطور هویت را بشناسیم دارند . مجرد، مفهوم معتبر از یک فرد – یک مفهوم غربی است. لی بیشتر به مفهوم آسیایی علاقه مند است به اینکه افراد چگونه هویت خود را در ارتباط با جامعه خود مشخص می کنند. منتقد هنری کارلی برویک می گوید کار لی نشان می دهد «هویت بنیادین یا ذاتی نیست اما قابل انعطاف است، و از طریق تعاملاتی ایجاد شده است که در آن» من» به میزان زیادی به این بستگی دارد که» شما» چه کسی هستید.» کار لی با هنرمند سیندی شرمن مقایسه می شود، در حالی که هردو دوربین ها را به سمت خود می گیرند، اما نقش های بسیار متفاوتی ایفا می کنند. آژیرهای صفحه نمایش هالیوود سیندی شرمن دنیایی جدا از تنظیمات روزانه لی است. لی می گوید: «من می خواهم عکس هایم واقعی و ساده به نظر بیایند، به همین دلیل از یک سبک عکاسی مستند به جای عکاسی صحنه پردازی شده استفاده می کنم.» نانسی اسپکتور، مدیر هنری معاصر موزه سولومون ر. گوگنهایم نیویورک می گوید: «مردم او را به سیندی شرمن مقایسه می کنند، «اما کار لی بیشتر یک قطعه شاهکار در مورد چگونگی ساخت ، تولید و مصرف هویت ها است. لی هویت را در یک مجموعه عکس به پایان می رساند، اما واقعیت خیلی بیشتر از آن چیزی است که او خارج از آن زندگی می کند. «

– کتاب : اطلس جهانی عکاسی خیابانی

– صفحه : ۴۵ – ۴۲

– نویسنده : جکی هیگینز

– ترجمه : عارف خدابنده

https://t.me/aref_khodabandeh

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

یک وبسایت یا وبلاگ در WordPress.com بسازید قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: